Eriks weblog --- auch in Berlin!

Huiswaarts

2009-02-26T18:41:00.003+01:00

Ik ben de afgelopen maand natuurlijk enorm in gebreke gebleven door niets op mijn weblog te publiceren en dan volgt nu alweer mijn laatste bijdrage, want zondag keer ik huiswaarts. Dan kom ik in de trein met drie fietsen, zes tassen en een vriendinnetje terug naar Nederland. Eens even kijken of het land veranderd is in de tussentijd. Even zien of de crisis hard heeft toegeslagen en of het verlies van Duitsland op het WK Handbal en het zilver op het WK Noords-skiën ook zo'n indruk hebben gemaakt als hier. Dat moet haast wel. Tot volgende week!

Dan schakelen we nu over naar

2009-01-29T11:57:00.010+01:00

[Dit bericht is in zijn geheel op fluistertoon geschreven en dient ook zachtjes gelezen te worden. Sssst.]

We zijn hier op locatie in de bibliotheek van het FMI (Friedrich-Meinecke-Instituut), oftewel de bieb van geschiedenis. We moeten dus stil zijn, want mensen zijn hier serieus aan het studeren. We zijn hier natuurlijk niet voor niets. De laatste weken dagen. Over een maand reis ik terug naar Nederland, maar in de tussentijd moet ik nog heel wat werkstukken schrijven. Daarom zit ik in de bibliotheek. Dat werkt uiteindelijk toch beter dan thuis te studeren. Hoewel, ik heb hier in de bieb ook een internetverbinding en wordt nu daadwerkelijk tot studie-ontwijkend-gedrag verleid. Daarom laat ik het hierbij. De boeken fluisteren naar me: "Kom op, Erik, ga weer aan het werk. De plicht roept (maar wel zachtjes want het blijft een bibliotheek)."
Ssst, ik ga weer aan het werk.

De wereld van Frank Dittrich

2009-01-03T21:01:00.005+01:00

Wie denkt dat ik hier tandenknarsend ben teruggekeerd in Berlin heeft het mis. Goed, in Nederland kan voor het eerst in 12 jaar weer echt geschaatst worden, maar ik heb dat nog net mee kunnen pikken door op 30 december nog een poldertochtje te maken én hier in Berlin is het nog net iets kouder dan in Nederland. Die kou heeft gemaakt dat tijdelijke huisgenoot S. en ik onze rondjes op de Schlachtensee maakten vandaag, onder werkelijk feeërieke omstandigheden.

Daarnaast maakten wij buitengewoon de blits met onze, in Duitse ogen, ongewone schaatsen. De Duitsers, als algehele natie, blijven vermoeiende ijshockey- en kunstschaatskrabbelaars. Wij Hollanders daarentegen heersen niet voor niets op de langebaan: de sierlijkheid van het hardrijden op de schaats is ons aangeboren. Aan het fatterige achtjesdraaien hebben wij een broertje dood. Zo ook Sterre en ik. Wij scheerden van oever naar oever over het bepoedersuikersneeuwde ijs. Het was werkelijk fantastisch. Natuurlijk mis ik de Rottemeren, de Nieuwkoopse Plassen en vooral de Kaag, maar het moet gezegd: in Berlin is de schaatser op zijn plek!

Wijnachten

2008-12-18T18:22:00.000+01:00

Sinds half november is het eigenlijk al zo, maar met de eerste advent is het kerstfeest hier pas goed losgebarsten. Ik, zo is wellicht bekend, ben van nature geen kerstadept, maar ik ben de afgelopen weken door Berlin en mijn Mitbewohner enigszins bewerkt en ben nu een andere mening toegedaan. Ik sta nu open voor het kerstfeest mét alle toeters en beltrommen. Dat is door de overvloedigheid aan wijnachten in Berlin te wijten.
Toen geliefde S. hier op bezoek was hebben we gezamenlijk al een kleine Wijnachtsmarkt bezocht, maar toen nog onder het mom van Sinterklaasinkopen. In de weken erna werden de dagen steeds korter en de aanwezigheid van kerstlampjes door de hele stad steeds groter. En dan niet zo'n armetierig rijtje feestlichtjes in de plaatselijke winkelstraat, maar alles is hier versierd van de Kurfürstendamm tot aan elke bouwkraan die Berlin rijk is en geloof me, dat zijn er nogal wat. Elke keer als ik in het donker vanuit Dahlem naar huis reed werkten de vrolijke lampjes op me in. De hele stad ademt op zo'n overdonderende wijze wijnachten dat ik daar onmogelijk doof voor kon blijven.
Daarnaast zijn mijn huisgenoten kerstgek. Ik heb nog geprobeerd om dit te veranderen door Sinterklaasliedjes te zingen en ze hebben zelfs van hulpsinterklaas S. chocoladeletters in hun schoen gekregen. Ze vonden het leuk, maar meenden toch dat Sinterklaas niet in de schaduw van de Noord-Duitse Weihnachtsman danwel het zuidelijke Christkind kon staan. Noralbin (ook wel Albinora genoemd) kwamen met een kistje vol plätzchen van Rügen, waar Nora opgegroeid is. Plätzchen zijn traditionele kerstkoekjes en wat mij betreft een mooiere traditie dan de kerstkransje bij ons. Bovendien hebben we gezamenlijk een huis van peperkoek ontworpen, gebouwd en gisteren deels ontmanteld. Ik had bomen, Grietje en het hek gesneden en neem delen ervan mee naar huis. Hoe ouder hoe beter, net als met taai-taai (daar lijkt het dan ook sterk op!). Gisteren hebben we ook nog als huis kerstkoekjes gebakken waarbij de kokos- en chocolade-hazelnootmakronen van mijn hand waren. Ook hiervan verscheep ik een beetje naar de Nederlanden.
Kortom de donkere weken in Berlin waren zelfs voor mij kerstweken. Hoewel, niet helemaal. Vorige week ben ik met Laura naar de intocht van Sinterklaas in Potsdam geweest. De goedheiligman kwam na een weekje over de Noord- en Oostzee en een lange tocht over de Havel in het immer gezellige Potsdam aan. Om preciezer te zijn: hij kwam met de boot aan in Potsdam en ging daarna met Pieten, Burgemeester en Nederlandse diplomaten in optocht naar het holländisches Viertel. Laura en ik waren hier al een tijdje en waren in de veronderstelling dat de goede oude baas ons een loer had gedraaid en er helemaal geen intocht zou zijn. Want behalve het bord aan de rand van de wijk en de talloze Hollanders in klederdracht wees niets erop dat de Sint zelf langs zou komen. Die teleurstelling is nog treffend op de gevoelige plaat gezet, maar gelukkig kwam daarna alles nog goed en kregen we zelfs van een Zwarte Piet uit een kussensloop enkele weeïge pepernoten en keiharde schuimpjes.

Kerst te over dus hier in Berlin, maar echte kerst moet thuis gevierd. Dat wist Erich Kästner ook. Daarom steek ik morgen Das fliegende Klassenzimmer in mijn tas en reis naar Nederland af.

Het poeziepaleis (ode aan Guus Middag)

2008-12-05T22:38:00.007+01:00

Ik maak nooit iets mee, behalve twee jaar geleden toen ik fietskoerier was in Utrecht. Het was januari en alle meteorologen hadden gewaarschuwd voor harde wind. Hele harde wind zelfs. Het was één van mijn laatste dagen als fietskoerier, maar zeker de meest memorabele. Terwijl de radio iedereen opdroeg binnen te blijven woei ik met een tas vol pakjes van de ene naar de andere kant van Utrecht. Op de Graadt van Roggenweg was de wind zo sterk dat ik over de wegscheiding tussen fietspad en autoweg heen woei, met fiets en al en maar net overeind kon blijven bij de landing. Op de Amsterdamsestraatweg was bijna niemand buiten te zien en ik worstelde me tegen de wind in naar het Noorden, blij met elke windschaduw onderweg. Ik schreeuwde in mijn mobiele telefoon om me verstaanbaar te maken met de klanten. In Overvecht was op de heenweg nog weinig loos, maar toen ik vijf minuten later terugsnelde was er een boom dwars over de weg gevallen en had de wind een glasplaat uit een bushok geblazen. 's Ochtends was ik nog op de Uithof geweest om een pakje aan de Hogeschool Utrecht af te leveren en 's middags viel honderd meter daarvandaan een kraan door het Van-Unnik-gebouw. Kortom er stond een stevige bries en ik heb niet vaak zo'n mooie en spannende dag beleefd! Ik voelde me sterker dan ooit. (Hoewel ik wel uit lijfsbehoud het dagelijkse ritje naar Papendorp over de Prins Clausbrug heb afgezegd, omdat ik bang was dat ik met fiets en al over de reling in het Amsterdam-Rijn-kanaal in zou kukelen.)
Ik hou van wind. Ik krijg bij een training op de racefiets moraal als er windkracht 7 staat en ik met moeite tegen de wind in worstel. Ik krijg moraal van waaierkoersen en ik krijg moraal van zeilen. Wind is fantastisch. Het kan me niet hard genoeg waaien.
Ik moest hier aan denken toen ik twee weken geleden in mijn Duitscursus een gedicht van Jakob van Hoddis te lezen kreeg. Het is zijn bekendste gedicht en het heet Weltende.

Weltende

Dem Bürger fliegt vom spitzen Kopf der Hut,
in allen Lüften hallt es wie Geschrei.
Dachdecker stürzen ab und gehn entzwei
und an den Küsten - liest man - steigt die Flut.

Der Sturm ist da, die wilden Meere hupfen
an Land, um dicke Dämme zu zerdrücken.
Die meisten Menschen haben einen Schnupfen.
Die Eisenbahnen fallen von den Brücken.

Van Hoddis, een Joodse Duitser (eigenlijke naam: Hans Davidsohn) werd met dit gedicht in de twintiger jaren beroemd. Hierna ging het echter steeds slechter met hem. Hij leed aan psychoses en na jarenlange hospitalisatie werd hij onder het Nazi-regime eerst in een tehuis opgesloten en uiteindelijk naar Sobibor gebracht, waar hij stierf. Hoewel het gedicht een verschrikkelijke gebeurtenis beschrijft, namelijk het einde van de wereld, is het tegelijkertijd een humoristisch gedicht. Vooral de op een na laatste zin. In al het geweld van rondvliegende hoeden, naar beneden vallende dakdekkers, treinen en stormvloeden lopen de meeste mensen -ach en wee- rond met een Schnupfen; snotterend met een neusverkoudheid dus. Het gedicht spreekt me bijzonder aan, maar dat heeft ook te maken met een ander gedicht. Hans Dorrestijn leest in zijn solovoorstelling 'Na regen komt Dorrestijn' en gedicht voor dat eigenlijk altijd achterin mijn hoofd rondwandelt en af en toe naar voren komt om met meer nadruk mijn gedachten te beheersen. Ik heb hemel en aarde bewogen om de precieze tekst van het gedicht te achterhalen. Het was namelijk niet op internet te vinden. Überhaupt vermeldde geen enkele website het bestaan van het gedicht, behalve pagina's als Bol.com, die de CD verkopen. Uiteindelijk heb ik online voor ruim een euro het geluidsbestandje gekocht en de tekst van daaruit overgetypt. Voor mezelf, maar ook voor jullie. Lees -merk de overeenkomsten met Van Hoddis' gedicht op- en geniet!

Als honden van de lijnen waaien
En hun baas verliest zijn hoed.
Als vrouwen jurk of rok verliezen
En fietsen in hun ondergoed.

Als de haringkar het niet meer houdt
En door de wind de zee wordt ingedouwd.
Dan zegt het weerbericht
met een bezorgd gezicht:
“Het spookt, het is niet pluis,
Maar de zoute haring is weer thuis.”

Als kleine jongetjes van zeven
Heel hoog door het luchtruim zweven,
Achter hun mooie nieuwe vlieger aan.
Dan roep ik: “Goed zo ventje, laat je gaan!”

Harde wind geeft energie,
die de neerslachtigheid verdrijft.
Noodweer dat is anarchie,
Terwijl het kabinet van Lubbers blijft.

De dijk die kan de vloed niet keren.
Hoi! Er spoelen schepen aan.
Niemand kan nu meer regeren.
Heel het raderwerk blijft staan.

Schijtliteratuur

2008-11-24T14:54:00.001+01:00

Eén van mijn huisgenoten - ik vermoed Albin - leest de krant op de wc. Dat weet ik omdat bijna dagelijks de Berliner Zeitung uitgespreid op de badkamervloer voor de wc-pot ligt. Ik vind dat vreemd. Ik vind het zelfs, op het gevaar af elitair te klinken, boers. Ik heb zelf in ieder geval nooit de behoefte om lekker het nieuws van vandaag door te nemen terwijl ik afscheid neem van de maaltijd van gisteren.
Nou moet ik wel zeggen dat ik zelf ook graag af en toe iets lees op de wc, maar dan het liefst korte spreuken, cartoons of meer in het algemeen de geschiedenisscheurkalender. Daarnaast lees ik op openbare wc's vaak noodgedwongen de in de deur gekraste mededelingen. Meestal gaat het hierbij om obsceniteiten, maar heel soms staat er een verheffende tekst tussen. Dat was het geval op de FU. Ik was door de tekst zozeer geraakt dat ik hem in mijn collegeblok genoteerd heb. Ik ben helaas wel vergeten in welk hokje deze tekst te vinden is, anders was dat zonder twijfel mijn vaste gemaksplek geworden! Jullie zitten nu natuurlijk met samengeknepen billen te wachten op deze duizelingwekkende deurspreuk. Nou daar komt 'ie, maar niet voordat ik gezegd heb dat hij in het bijzonder Pieter aan zal spreken. Op de wc-deur stond de wonderbaarlijk mooie zin: "Lebt und lest Adorno!"

Winterreise

2008-11-23T20:46:00.007+01:00

Ok, bij jullie sneeuwde het ook. Dus eigenlijk is mijn bericht over sneeuwpret niet zo exotisch als ik hoopte. In Berlin krijgen ambassademedewerkers, zo weet ik uit betrouwbare bron, polaire toeslag. Wauw! De winters moeten hier dus wel veel kouder zijn dan in het nabije westen. En dan sneeuwt het hier eindelijk en is eindelijk de wandel- en fietsbrug bij mij om de hoek écht een ijsbaan geworden, en ligt de sneeuw overal centimeters dik op de stoepen en dan is het in Nederland ook een winterwonderland. Ongetwijfeld met veel sleetjerijden op de Bult. Ik hoop tenminste dat iedereen van jullie de gelegenheid te baat hebben genomen en de slees uit het vet gehaald heeft.
Ik heb hier geen slee, zelfs niet zo'n pannenlapvormige kontslee van plastic. Maar ik ben met Emmanuel Weller, een Fransman met Duitse voorouders, of Franse voorouders, maar voormalige Duitsers, hoewel, het kunnen ook Franse Duitsers geweest zijn, maar zijn voorouders kwamen in ieder geval uit de Elzas en dat heeft zijn sporen nagelaten op zijn achternaam... Goed, opnieuw: Ik ben met Emmanuel, een Parijzenaar uit mijn taalcursus, naar Potsdam gefietst vandaag. Door Grunewald, langs de Wannsee, hebben we de besneeuwde bospaden genomen en genoten van alle bomen waarvan het leek of ze allemaal een witte ziel hadden omdat de wind de sneeuw als repen tegen de stammen had geboetseerd. Witte bomen, witte takken, witte wereld en een welverdiend winterzonnetje, wat wil een wielrijder nog meer? Nou, Potsdam zien!
Potsdam was mooi in de sneeuw. We hebben een kleine twee uur rondgespaziert in het park Sans souci en daar de verschillende landhuizen bekeken. Daarna hebben we het centrum van het stadje verkend en even door het holländisches Viertel gelopen. Dat wijkje ziet er overigens niet zo heel Hollands uit, tenminste het leek meer een mix van Engelse Georgian Houses, half-Nederlandse trap- en klokgevels en typisch Duitse daken. Desalniettemin was het er gemütlich, of liever: gezellig. Daarna hebben we de terugreis aanvaard en zijn we naar Wannsee gefietst, langs de gelijknamige Wannsee, alwaar we de trein gepakt hebben naar de stad. Es war wirklich winterwunderbar!

Rad voor de ogen

2008-11-16T17:07:00.004+01:00

De gebouwen trekken ras aan me voorbij. Kappers, matrassenwinkels, cafés en af en toe een kebab- annex internet- annex nachtwinkel. Berlin passeert me in tegenovergestelde richting; komt me tegemoet. Ik zoef door de straten van Prenzlauer- en Kreuzberg, over de allees van Wilmersdorf en Mitte en door de lanen van Dahlem en Tiergarten. De stad is een tunnel en ik glij er soepeltjes doorheen.

Kinderlijk gelukkig

Fietsend is de stad zo weids
en ik ontzaglijk klein
Toch voel ik me groots en rij
met zonder handen door Berlijn!

Maar dan plotseling schiet er links van me een schim voorbij. Later rechts één over de stoep. Een paar honderd meter verder een koppel. Fietsers van allerlei pluimage halen me in alsof ik een bejaarde ben. Wat?! Dat gebeurt me in Utrecht nooit! Hier ben ik in het dagelijkse fietsverkeer een boemel omringd door snelle intercity's. Er klopt hier iets niet met de fietsers, denk ik.
Oké als ik naar de Uni fiets dan probeer ik krampachtig niet te bezweet te raken en ben daardoor gedwongen zelfs bij 5 graden nog (met) zonder jas te fietsen en me voordurend in te houden. Ik rij me niet de longen uit mijn lijf, maar echt langzaam kan ik überhaupt niet fietsen. Ik rij dus altijd nog altijd met een zekere gezwinde spoed. Misschien hebben de fietsers hier meer haast, of zijn ze beter getraind dan in Utrecht. Of zouden ze allemaal aan de doping zitten? Nee dat is het niet. Het heeft te maken met het fietsmosfeer hier. Fietsers hebben hier maar een wankele rechtspositie, die bovendien in nevelen gehuld is.
Kort de situatie: in Berlijn moet een fietser fietsen op fietspaden waar een blauw fietsbord staat. Is dit bord er niet, en dat is vaak dan mag de fietser ook op de stoep, mits op de stoep door middel van belijning een speciaal fietspad is aangegeven, of op de weg. In bepaalde delen van Berlijn is ook de busbaan als fietspad bedacht. Fietsers hier moeten dus voortdurend van wegdelen wisselen, stoepjes op en af en goed om zich heen kijken naar belijningen en borden. Dat zou nog wel goed te doen zijn als de rest van de mensen ook op fietsers was ingesteld, maar dat is niet zo. Op de stoepfietspaden staan auto's geparkeerd, bomen steken er door het wegdeken wandelaars bevolken de stroken. Op de busbanen proberen bussen fietsers weg te drukken en voeren taxichauffeurs charges uit. Op de fietspaden ligt het glas van de vorige avond uitgespreid en op de gewone weg rijdt het nog het beste.
Er is slechts één manier om met deze obstakels om te gaan en dat is echt meegaan in het verkeer. Daarom rijden de mensen hier zo snel, want hoe harder ze rijden hoe makkelijker dat gaat. En je bent ook snel weer thuis en veilig uit de hektiek.
Het gaat als volgt: Je glijdt met de auto's mee en eist een plekje op bij het stoplicht en bij het voorsorteren. Je ontwijkt met een zekere doodsverachting geparkeerde busjes en bejaarden op de stoep en je hupt als een volleerd veldrijder over stoepjes en opstaande stoeptegels. Maar bovenal eis je je plek op in het verkeer, want je krijgt hem niet.
Het Bundesland Berlin doet zijn best, maar de fiets zit nog niet genoeg in de hoofden van de Berliners verankerd. De fietsers zijn hier opgejaagd wild. Is dat erg? Eigenlijk niet. Als koerier reed ik ook zo door de stad en als ik op mijn racefiets zit ook. Het fietsen in Berlin vereist lef, inzicht en behendigheid. Het is als een geestelijk en lichamelijk spelletje zonder gevaren, want als het er echt op aankomt dan geven we elkaar de ruimte hier. Dan blijven bussen nog even achter me rijden of dan rij ik op wandeltempo kort over de stoep. Of we geven elkaar voorrang en groeten elkaar. Ja, ik ben zoet geweest tot nog toe.

PS: De woorden 'ras', 'gezwinde spoed' en 'doodsverachting' zijn te wijten aan de pepernoten en schuimpjes, meegenomen door nicht M en zus A.

Weg

2008-11-06T23:37:00.008+01:00

Ik had een enorm lang bericht getypt, maar dat is helaas net verloren gegaan. Het was een drieluik over Berlin en de late uurtjes. Het volledig verslag van mijn nachtelijke avonturen... Ik ga er binnenkort weer aan beginnen, maar nu is het me te laat en zit de frustratie over het verloren gaan van anderhalf uur weblogarbeid me te zeer in de weg om een fatsoenlijk verhaal te schrijven. Jullie zullen het moeten doen met het volgende gedicht.

Dunkel

Das Berliner Nachtleben
Man muss es nachleben*

* Voor de velocipedisten geldt het gedicht slechts in oktober en moet daarom als volgt vertaald worden: Waar ik Das zei moet Tijdens zijn, waar ik Berliner zei moet Leids zijn, waar ik Nachtleben zei moet Ontzet staan, waar ik man zei moet het dan zijn, waar ik müss zei moet het gaan zijn, waar ik es zei moet het we zijn en waar ik nachleben zei moet het naar de kloten zijn, stop!

Glijen

2008-10-29T13:18:00.003+01:00

Als kind had ik een ~~vriend waarmee ik alles dee~~ hoogslaper. Vaak fantaseerde ik dat ik helemaal niet het laddertje meer af hoefde te dalen, maar dat ik vanuit mijn bed in een glijbaan kon stappen die me naar beneden zou voeren. Aanvankelijk gleed ik dan alleen naar beneden, de trap af, maar later breidde mijn glijbaan zich uit. Hij kon natuurlijk ook helemaal naar school lopen. Dan rolde ik 's ochtends uit mijn bed zo de glijbaan in, pakte tijdens de tocht mijn kleren van haakjes en eten van speciale borden. Superhandig natuurlijk. Jammer alleen dat het andersom niet kon, want mijn schoollokaal lag lager dan mijn bed... Hoewel een hoge trap in de Merenwijk, naast de Dukdalf, dat probleem weer zou kunnen oplossen. Weer later bedacht ik een heel stelsel van glijbanen waarbij ik afslagen kon nemen naar judo, het kinderdagverblijf, Stefan en het zwembad.
Nu is iemand met mijn idee aan de haal gegaan! Dat is al vaker gebeurd (Zo is de geografie van het wielrennen is bijvoorbeeld al beschreven), maar niet getreurd: nu kunnen we er tenminste allemaal van genieten. Vreemd aan onderstaand filmpje is echter dat de hoofdpersoon van zijn werk naar zijn huis glijdt, maar wel net wakker wordt. Wie wordt er nu wakker op zijn werk om vervolgens naar huis te vertrekken? Dat is een beetje onduidelijk, maar het doet niet af aan het ontzettende vrolijke gevoel dat je krijgt bij het bekijken van deze reclame. Hiep hoi! Iedereen zijn eigen glijbaan en elke dag appeltaart!

Verjaardag

2008-10-23T13:31:00.001+02:00

Wie begint zijn verjaardag nu met het verliezen van potjes Siedler von Catan? Ik. Vannacht was ik samen met de bebrilde Zwitsers Lukas en Thomas (geen familie) verwikkeld in een harde kolonisatiestrijd. Zo begon mijn verjaardag...
Nou, eigenlijk was 'ie gisteren al eerder begonnen. Ik had namelijk, om mijn verjaardag onvervalsd authentiek te kunnen laten beginnen, mijn middag gewijd aan het bakken van een appeltaart. En wel op die manier zoals ik hem het liefst heb, niet met appelschijfjes als vulling, maar met appelmoes. Omdat Goudreinetten hier ontbreken heb ik de taart gebakken met de even zo geschikte Rode Boskoop, ook wel de Schone van Boskoop. (De Rode Boskoop is in Nederland slechts bij de Biowinkel te koop, maar hier vliegen ze me om de oren.) Al met al was mijn taart goed gelukt, hoewel ik dat pas vanmorgen heb vastgesteld omdat ik hem toen pas aangesneden heb. Ook mijn huisgenoten hebben meegenoten van de taart.
Overigens had ik maandag al voor mijn ganze WG gekookt. Omdat ik dacht dat het leuk was om eens goed Nederlands uit te pakken, had ik een stel beproefde herfstrecepten uit de kast getrokken. Als hoofdgerecht had ik Heisser Blitz gemaakt, waar behalve aardappel en appel ook walnoten, kaas en witlof enthousiast doorheen stampten. Daarna had ik het wereldwijd onbekende Drei in der Pfanne gemaakt, volgens familierecept. Omdat we met vijf hier wonen kon ik de eerste exemplaren wel maken door drie mopjes in de pan te gooien, maar daarna restte er nog slechts twee. Dus in feite hebben Daniël en ik Zwei in der Pfanne gegeten. Ook lekker!

---Tussenkomend bericht: mijn huisgenoten zijn: Franzi, Nora, Albin en Daniël---

Vanmorgen werd ik op verjaardagstijd door Anne opgebeld, om kwart over zeven dus. Daarna heb ik meteen Maartje gefeliciteerd, waarna ook nog mijn beide ouders hun felicitaties naar mijn richting toe hebben gecommuniceerd. Ook uit Amsterdam waren de gelukwensen niet van de lucht. En van Simon werd me zelfs een Wagneriaanse verjaardag toegewenst! (Moet ik nog een presentatie over maken. Niet over een verjaardag, maar over Wagner en het Germaanse.) Wagneriaans zal het niet zijn, maar vanavond vier ik in bescheiden kring (huisgenoten, Thomas, Lukas en Laura (Nederlands meisje van Geschiedenis UU)) mijn verjaardag in Kohlenquelle.
Tot zover de verjaardagsberichten. Ik ga nu nog voor een niet nader te noemen tweelingzusje de stad in om een geschenk te kopen. Vanavond wacht het feestcomité en morgenochten mijn eerste taalcursus. Die taalcursus begint al om half negen, en het is een uur reizen, dus dat wordt doorbijten morgenochtend. Morgenmiddag komt een Nederlandse delegatie om mijn 24-zijn extra luister bij te zetten. Ik denk daarom dat ik me pas weer na het weekend meldt. Het ga u goed!

Even tussendoor...

2008-10-17T16:52:00.005+02:00

De echte kenner had natuurlijk al lang door dat de afbeelding bovenaan mijn webstek van het boek 'Emil und die Detektive' afkomstig is, van de kaft. We zien Emiel en Gustaaf met de toeter achter een aanplakpaal Grondijs, de schurk van het boek, in de gaten houden. Het is één van mijn favoriete kinderboeken en nu actueel omdat het in Berlijn speelt. Grondijs neemt in het boek zijn intrek in een hotel op de Nollendorfplatz. Nu wil het feit dat de metro vanaf de FU richting de stad de Nollendorfplatz als eindstation heeft en dat ik daar over kan stappen op de U2 naar Pankow, richting mijn huis. Zo reis ik elke keer als ik de U-bahn neem, door Kästners belevingswereld... Die is alleen wel erg veranderd. Het plein maakt nu een beetje een verlopen indruk en er staat niet veel fraais meer overeind. Toch, in deze omgeving komen Emiel, Gustaaf, Pony Hoedje en de kleine Dinsdag wel erg dichtbij, om van de Professor nog te zwijgen. Wachtwoord: Emiel!

Nagekomen bericht: toen ik een plaatje voor dit bericht zocht kwam ik er pas achter dat het schitterende schilderij van Kirchner kennelijk de Nollendorfplatz is. Dit terwijl ik al jaren een poster van dit schilderij in mijn kamer heb hangen, ook hier in Berlijn. Het stond op de tentoonstellingsposter van 'Schilders van Berlijn' van Singer Laren.
Zo komt alles samen. Ik heb die afbeelding altijd al fraai gevonden en ik heb ook gedacht dat Trier, de illustrator die Emiel heeft getekend en dus ook de kaft van de boeken, geïnspireerd was door schilderijen van Kirchner. Zo heeft de Nollendorfplatz zowel Kästner als Kirchner als Trier beïnvloed. Wauw!

Psst! Kan je een geheimpje bewaren?

2008-10-15T23:17:00.001+02:00

Ik dacht even dat het een grap was toen ik op de plattegrond van de FU keek. Ik moest naar mijn eerste hoorcollege in Hörsaal B van het Friedrich Meinecke Institut. Ik was al om iets over half negen op de fiets gestapt om te zorgen dat ik om tien uur in ieder geval bij de zaal was. Ik reed zonder veel moeite naar het hoofdgebouw van de FU: het duurde een uur. Een uur! En ik zou nog veel langer binnen de stad kunnen rijden. Nou ja, Dahlem is echt meer een dorp.
De FU heeft middenin een villawijk zijn intrek genomen. Gedeeltelijk vertakt de universiteit in voormalige woonvilla's en gedeeltelijk in modernistische leerfabrieken uit de jaren '50 en '60. Hierdoor lijkt het net een Engelse of Amerikaanse campus waarop een aantal vermogenden hun villa's hebben gebouwd. Of natuurlijk een villawijk waarin bruusk een aantal universiteitspanden zijn geplant en waar 30.000 studenten over de stoepen sjokken.
Goed, na een uur was ik bij U-Bahnhof Dahlem-Dorf en keek bij de hoofdingang op de plattegrond. Ik moest naar de Koserstraat en wel via de Archivstrasse! "Jaja, dat hadden ze leuk verzonnen die vrije universiteiters, dat alle historici naar hun instituut moesten door de Archivstrasse. Een mooie metafoor, dat zeker: de historicus moet eerst de bronnen lezen en in kaart brengen voordat hij werkelijk kennis kan vergaren over het verleden. Maar tegelijkertijd is het toch een beetje vreemd om om dergelijke redenen een straat de archiefstraat te noemen." Met deze gedachten fietste ik door de Archivstrasse naar het instituut, maar na honderd meter werden mijn gedachten gelogenstraft, want daar stond ineens het "Preussisches Geheimes Staatsarchiv". Een fiks neoclassicistisch bouwwerk met allerlei zijvleugels en een hoofdgebouw. Boven de ingang in het tympaan een dreigende adelaar en de naam in grote letters eronder.

Bam! Het was duidelijk dat de Archivstrasse niet zo was gedoopt om historici te behagen, maar omdat hier een archief stond om u tegen te zeggen. Maar Geheimes was het toch niet zo. Ik bedoel een geheim archief impliceert toch eigenlijk dat het ondergronds bestaat en dat alleen de betrokkenen weten waar het is. Een geheim genootschap is ook niet geregistreerd en op een geheime wapenopslagplaats zet je ook geen bord met 'geheime wapenopslagplaats'! Als men dat wel zou doen dan waren de wapeninspecties in Irak heel soepel verlopen. Ik snap natuurlijk wel dat wat ín het archief lag geheim was, maar toch vond ik het apart. Als je het geheim wil houden, geef er dan geen ruchtbaarheid aan en bewaar je staatsstukken in een onbeduidende loods in Posen.
Om de hoek kwam ik bij het instituut van geschiedenis. Dit viel helaas in het niet bij het Staatsarchiv, want ook dit pand was de natte droom van een blinde symmetrofiele architect met een voorliefde voor goedkoop beton.

Het verleden links laten liggen...

2008-10-12T17:11:00.003+02:00

Elke plek heeft een geschiedenis, maar Berlijn heeft er wel erg veel van. Het mooie is dat de geschiedenis hier werkelijk overal te vinden is, ook bij mij om de hoek. Als ik de Ueckermünder Strasse uitfiets kom ik (mits ik linksaf sla bij het uitgaan van mijn voordeur) bij de Norweger Strasse. Hier bevinden zich aan de linkerkant van de straat huizen zoals dat van mij. Hoge pastelkleurige 19e-eeuwse huizen die in de DDR tijd voorzien zijn van fantasieloze balkons. Aan de rechterkant van de Norweger Strasse staat een betonnen schutting, wie even verder rijdt in zuidelijke richting kan met de fiets een groot viaduct op en heeft van daaruit zich op het land achter de schutting. Hier ligt een woestenij van berken, bosjes, spoorlijnen (er splitsen drie S-Bahnlijnen) en verroeste rommel. De huizenblokken aan mijn kant van de schutting en aan de andere kant van de woestenij staan wel tweehonderd meter van elkaar af. Hier ligt een groene strook midden in de stad. Hier stond tot in 1989 de Muur. 28 jaar lang konden de mensen in de Ueckermünder Strasse alleen rechts de Oslöer Strasse in. Nou ja, ze konden wel naar de Norweger Strasse, maar daar konden ze niet verder. Niet verder lopen en niet verder kijken.

Het is moeilijk voor te stellen dat de stad voor iets meer dan een miljoen Berlijners de stad hier ophield. Mijn straat ligt nu midden in Berlijn en lag toen aan de westelijke grens. Als ik in de Norweger Strasse rechtsaf sla en naar het noorden rij dan kom ik bij een ander viaduct en bij S-Bahnhof Bornholmer Strasse. Hier, bij de Grenzübergang Bornholmer Strasse konden de Ossi's als eerste om half twaalf 's avonds op 9 november 1989 de Wessies bezoeken. Enkele jaren later werd de tramlijn vanuit het Oosten naar het Westen doorgetrokken en zijn er bruggen bijgebouwd en heropend, maar nog steeds bevindt er zich een grens tussen Prenzlauerberg (mijn wijk) en Mitte (aan de overkant). Mitte worstelt met criminaliteit, werkloosheid en onvrede terwijl Prenzlauerberg langzaamaan uitgroeit tot een jonge-koppels-met-kinderen-die-ondanks-hun-voortschrijdende-leeftijd-nog-altijd-graag-de-hippe-grootstedelijking-uithangenwijk.

Gecast

2008-10-09T12:07:00.000+02:00

Hallo do! Damen und Herren, Kekse und Birnen,

De afgelopen nachten was de bank (geen omvalgevaar geweest, gelukkig) in de huiskamer van de WG van Philipp mijn bed, maar sinds een kwartier weet ik dat ik een eigen kamer heb hier in Berlin. Ik woon vanaf vanavond in de Ueckermünder Strasse in Berlin Prenzlauerberg. Het kamerzoeken heeft me wat meer hoofdbrekens bezorgd dan ik had gedacht, want bij elke 'besichtigung' trof ik wel 20 concurrenten. Gelukkig verliep de 'casting' (Zo noemen ze het hier. Dat klinkt toch een stukje meer glamourous dan hospiteeravond. In Duitsland voelt de kamerzoekende zich een ster en in Nederland lijkt het meer of er een ziekenhuisbezoek in het verschiet ligt) in de Ueckermünderstrasse soepel. Vanaf zes uur vanavond kan ik mijn nieuwe kamer in. Vanuit 'Standort Prenzlberg', het Amsterdam-Zuid van Berlin zal ik verslag doen van mijn belevenissen aan de dorpsuniversiteit van Dahlem; de Freie Universität Berlin (afbeelding is het Ubahnstation van de Uni), en het leven van alledag in de Duitse hoofdstad.

Bahamontes en de pianist van Papekop

2007-04-18T15:41:00.002+02:00

Het gebeurde op een zaterdag. Afgelopen zaterdag zelfs. Het gebeurde op die dag dat ik na een zonnig partijtje studeren in het Wilhelminapark mij bezonnecrèmed en wel per fiets naar Leiden begaf. Ik heb de naam een hardrijder te zijn, mijn bijnaam de Lompe is in dit geval dan ook een geuzennaam. Hoewel ik bekend sta om mijn hardrijderij heb ik elke training moeite om op snelheid te komen. Het eerste deel van mijn traning (variërend van vijf tot vijftig minuten)haal ik vaak de dertig kilometer per uur niet. Ik drentel (voorzover dat op een fiets kan) een beetje in het rond. Zo ook zaterdag. Het was mooi weer en ik reed met een verrassend laag tempo, maar onderwijl zeer professioneel uit mijn ogen kijkend, door De Meern toen me daar twee wielrijders passeerden. Een man en een jongen. Een vader en zoon, zo bleek later.
Toen ze me voorbijreden groetten ze vriendelijk: "goedemiddag!". Ongebruikelijk onder wielrenners zo'n groet. Meestal steken renners bij tegemoetkomend fietsverkeer van gelijk niveau (er zijn zat wielrenners die toerders het groeten niet waard achten) achteloos enkele vingers omhoog. Bij passeren is echter zelden sprake van een groet. Ik doe dit ook niet, omdat ik me dan al snel een opschepper voel. Ik bedoel: ik haal vaak met gemak hele horden zwetende puffende bierbuiken in en vindt het dan tamelijk onbeleefd om met mijn uitgestreken gezicht en gesoigneerde rennersbenen zonder moeite een welgemeende goededag eruit te gooien. Dan kan ik net zo goed meteen roepen: "Zo moet het, oude graftak, wat doe je überhaupt op een fiets!". Maar goed, dit terzijde.
Kortom mijn ritje was vlak buiten Utrecht al bijzonder. Want ik was ingehaald en daarbij begroet. Even later trof ik beide mannen weer aan bij het stoplicht onder de A12. We vertrokken tegelijkertijd en zij reden harder weg dan ik, nadat we hadden uitgewisseld waar we naartoe gingen (Leiden dus, en Papekop), maar na een tijdje kwam ik weer dichter en dichter bij. De jongeling die op kop reed had duidelijk zijn krachten overschat en het tempo bij de twee zakte overduidelijk in. Voor Montfoort (ik maakte vanwege het mooie weer een omweg) haalde ik ze weer in, daarop deelden ze mee dat ze hun weg in mijn wiel zouden vervolgen. Doorgaans hou ik hier niet zo van, maar ik was door hun vriendelijke groet en hun beleefdheid goedgeluimd en ging akkoord.
Ondertussen was ik enigzins warmgedraaid en schroefde ik het tempo ietsje op. Toen we Montfoort weer bijna uit waren kwam Xavier (zo hoorde ik de vader zeggen) naast me rijden. Hij zei: "Mijn vader houdt het niet meer bij, maar ik rij nog mee tot Oudewater want ik moet optreden in Papekop." Ik vond het goed. Xavier vroeg vervolgens of hij ook kopbeurten moest doen, dit ging tenslotte sneller. Ik vroeg of hij haast had. Dat had hij inderdaad. Dan moesten we het anders aanpakken vond ik en zei dat hij beter gewoon in mijn wiel kon gaan zitten, dan zou ik wel zo hard mogelijk naar Oudewater fietsen. Een gouden formule want zo kreeg ik de nodige lichaamsoefening en zou hij ruim op tijd bij zijn optreden zijn.
Ik had Xavier de opdracht gegeven 'HO!' te roepen als ik te hard zou gaan. Dit bleek niet nodig. Een prestatie op zich, want hoewel ik mezelf niet op de borst wil kloppen: er zijn voldoende getrainde fietsers die het niet zouden kunnen. Voordat Xaviers en mijn wegen in Montfoort zouden scheiden wisselden we nog wat woorden. Hij bleek zeventien jaar te zijn en pianist. Ik was 22 (en daarom geen u) en wielrenner die van tijdrijden hield.
Nog vol van mijn inspanning en van deze bijzondere ontmoeting fietste ik door. Immers, hoe vaak breng ik nou pianisten in mijn slipstream naar hun plaats van bestemming? Zelden!
Via Hekendorp (daar ligt de Goejanverwellesluis) reed ik over de Reeuwijkse plassen waar ik Bahamontes indachtig afstapte om een ijsje te kopen. Met banaan- en citroensmaak. Goed, ik stond niet boven op een col van buitencategorie, en mijn achtervolger zat allang met een duur pak aan achter een vleugel in Papekop, toch was het een bijzonder smakelijk ijsje.

En wie niet springt...

2007-03-21T23:17:00.000+01:00

Ahhh! Ik heb al drie keer een prachtige post geschreven over onderstaand filmpje, maar telkens krijg ik een foutmelding en is het weg! Ik heb het filmpje vergeleken met tagliatelle met komijnekaas en appelstroop. (klinkt gruwelijk, maar smaakt naar meer). Ik heb het 't onverenigbare verenigd genoemd. Alles! Het was pure poëzie, ik had zo een prijs kunnen winnen met mijn doorwrocht relaas over het geniaalste dat ooit gemaakt is: dit filmpje! O, het combineert jumpstyle met 'Chelsea Dagger' van de (the)/ the (de) Fratelli's. Puur genot. Geniet!

Nou, ik wilde het heel hip op mijn weblog zetten, maar op de een of andere manier lukt het me niet. Kijk maar hier.

Kans

2007-02-06T13:54:00.000+01:00

Er zijn 9000 mogelijke pincodes (ervan uitgaande dat een pincode nooit met een 0 begint), dat betekent dat wanneer je een pinpas vind, de kans één op 9000 is dat het dezelfde is als de jouwe. En daarbij kan je nog eens driemaal proberen met andere cijfercombinaties. Kortom de kans dat je een aardig bedrag kan 'winnen' is hoger met het willekeurig intoetsen van pincodes bij pasjes dan het meespelen in de loterij. Hmmm...

Katterig

2007-02-02T02:25:00.000+01:00

De UHSKat, de lapjeskat die altijd in de Jeruzalemstraat zit en vroeger aanhalig tussen de fietsen doorsloop is eenzaam. Dat denk ik. Dat zie ik. Vroeger kwamen en trossen UHSK'ers en andere geschiedenisstudenten. Dan aaiden zij het beestje of bewonderde het als het in de zon zat te spinnen.
Maar niet alleen de studenten, die nu vooral op (de) Drift zijn, hebben de poes alleen gelaten op de kinderhoofdjes van het kleine steegje. Ook een medepoes is opvallend afwezig. De grijze kat met de dikke vacht, die van luieren in de zon een heel nieuw begrip heeft gemaakt. Waar is hij? Vroeger zat hij vaak op de bakfiets aan de rechterkant van de steeg, net in de zon. Maar nu? Ik heb hem al een tijd niet gezien, hoewel ik dagelijks langs kom.
Misschien is het 't weer dat me extra duidelijk maakt dat de poezen van Jeruzalem ons vertrek uit de Kromme Nieuwegracht betreuren. In de grijze nevel van vanavond leek de voormalige UHSKat verlorener dan ooit, zoals hij daar zat in het grijs, de felle vacht sleets en flets, onder de bamboestruik van het nieuwbouwpand naast de achteringang van het voormalige Instituut. Het is toch eigenlijk een schande dat de Universiteit bij de verhuizing van Instituten geen rekening houdt met de omgeving, de achterblijvers. Ze tonen geen compassie met het verdriet van de poezen van Jeruzalem. Maar ik zal ze blijven aaien als ik kan.

Verboden in te varen

2007-01-17T16:26:00.000+01:00

Op een dag als deze komt er van trainen weinig. Het lijkt de zondvloed wel. Het is nu half vijf en zo goed als donker, de regen komt met bakken uit de hemel. Maar het kan erger. Kijk maar hierboven.
Wat je hier ziet is York. Tot in juni woonde ik op vijf minuten lopen van deze plek. De twee mannen hangen uit het raam van een pub die aan de kade staan, aan de rand van de Ouse, die je in al zijn schoonheid achter het verkeersbord ziet. Het gebouw op de achtergrond is de overkant van de rivier.
Tijdens mijn verblijf kwam het water al tot ver op de kade, maar nu ziet het er serieuzer uit. Toch is het niet uniek. De pub op de foto, maar ook de pub die 'rechts om de hoek' ligt hebben speciale deuren die met schotten ertussen het water tegen houden. Niet genoeg nu, want een pomp werkt het water naar buiten. Het is bijzonder vreemd om te bedenken dat dit straatje normaliter op de kade uitkomt en in de zomer het water zelfs anderhalve meter of meer onder de kade staat.
En dat verkeersbord (eenrichtingsverkeer) staat er zo verloren bij. Het ziet er waanzinnig uit eigenlijk, een verkeersbord in het water. Waar dient dat nu nog voor: Verboden in te varen?

Terecht

2006-11-13T23:56:00.000+01:00

Toen men hem na lang zoeken had gevonden onder een hoop rommel op een kleine kamer tweehoogachter zei hij weinig. "Ik ben hier maar even." En even later fietste hij met volle bepakking, zijn tas vol papieren, boeken, kleren en meubels richting het ouderwetse moderne station. "Op naar de hoofdstad."
Het bleek geen eenvoudige opgave zijn gangen na te gaan, want er waren vele deuren die hij geopend had kunnen hebben, of links gelaten. Het was wel van belang te weten waar hij was, hoe konden ze hem anders nog te spreken krijgen, of te zien. Honden snuffelden om zijn geur op te vangen, de AIVD had hele afdelingen paraat. Maar ze kregen de vluchtige slechts zelden en kort te zien. Toeval.
Wel was hij vaak vriendelijk bereid tot een kort praatje. Maar juist als ze hem tot de kern van de zaak wilden dwingen, pakte hij zijn biezen, of fiets. De afgelopen weken heeft hij zich in gezelschap van verschillende personen begeven in Leiden, Amsterdam, Voorschoten, Utrecht, Parijs en heeft zelfs op een onbewaakt ogenblik het in zijn botte kop gehaald om van Leiden naar Wageningen te gaan en weer terug, per rijwiel. Af en toe wist hij zelf niet waar hij was. "Waar ben ik?"
Maar na weken rennen en vliegen brachten de tentamenweek (!) en de vrije week in Parijs hem de benodigde rust. Zozeer zelfs dat hij zijn schamele onderkomen heeft opgeruimd. Als een heertje leeft hij nu, in de wetenschap dat het strakke trainingsregime dat hem de afgelopen weken ontbrak, zal zorgen voor rust. Rust, in volle inspanning.

A uit ?

2006-10-13T21:16:00.000+02:00

In krantenkringen. Niet te verwarren met de dinsdagse krantenkring op de Dukdalf. Die behelsde namelijk het voorlezen van een artikel waarna de klas er een korte discussie over hield. Zo nam Saskia Jansen een keer een artikel over een wedstrijd tussen Ajax en Feijenoord mee en dit leidde tot een ware klassenstrijd. Twee kampen stonden tegenover elkaar zo hard mogelijk (nog harder, nog harder) AJAX danwel FEIJENOORD te roepen. En Selma, de invaljuf, kon ons niet meer stil krijgen en vluchtte uiteindelijk huilend de klas uit. Nou had dit niet alleen met het feit te maken dat zij als PSV aanhanger geen aandeel in de strijd kon hebben, maar ze was voornamelijk van streek omdat daags ervoor er bij haar een tumor in de buik was vastgesteld die, hoe ironisch, zo groot was als een voetbal(!). Maar goed, zulke krantenkringen bedoelde ik niet. Ik bedoelde de krantenwereld. In de krantenwereld plaatst men nimmer anonieme brieven op de discussiepagina. De strijd voert men met open vizier, of niet. In de internetwereld echter plaatsen de anoniemen hun bijdragen zelf, op weblogs. Zo ook bij mij. Ik heb al eerder anonieme berichten gekregen, die bij nader inzien niet zo anoniem waren omdat uit de inhoud bleek dat het ofwel mijn moeder, vader ofwel mijn zus betrof. Nu weet ik niet wie mij heeft aangesproken en tegen alle schrijverswetten in reageer ik toch op dit anonieme bericht, want het raakte me. Wil de anonieme reageerder dat ik blijf schrijven omdat hij of zij dat leuk vindt? Of wil diegene weten hoe het met me gaat? (goed) Ik weet het niet. Anoniempje uit ? meldt u alstublieft...

E=mc2

2006-09-18T22:29:00.000+02:00

"Albert heeft natuurlijk gelijk."
- "Absoluut, alles is relatief."
"Precies!"
-"Betrekkelijk relatief natuurlijk."
"Ja dat wel."
-"Exact."

In de categorie non-fictie in bus 3...

2006-09-15T20:40:00.000+02:00

Een eenzijdig mobielverslag:

(...)
"Nee we hebben er al een gekozen."

(...)
"Een eers, eh, een sjaars, een sjaarsje."
(...)
"Ja man, best wel een prima baas."
(...)
"Nou, prima, maar vanavond moet ie dus adje-kratje"
(...)
"Moet ie zoveel mogelijk biertjes uit een krat..."
(...)
"Op zich best prima, maar ik doe er niet aan mee. Ik bedoel, vorig jaar had er eentje 39 gedronken. Die lag voor comateus op de vloer. Hebben we bijna naar het ziekenhuis gebracht."
(...)
"Nou hij moet natuurlijk ook nog wel meer hj-taken doen, maar das prima allemaal."
(...)
"Hé, ik heb gisteren nog even een Veritasje gepakt, maar d'r was niet zoveel aan, dus ik ben erna maar naar het Pakhuis geweest. Met Koen, koentje, prima baas, zit ook bij Ephaidra (of zoiets - red.)"
(...)
"Prima. Hoi!"

Hard

2006-08-28T12:08:00.000+02:00

Op vrijdagavond was de renner opgebeld of hij wellicht de dag erna een wedstrijd van honderdtachtig kilometer wilde rijden. Dat wilde de coureur wel. De pedaleur wist echter dat hij op zondag een nog langere en nog zwaardere wedstrijd op het programma had staan. De pedaalridder was hierdoor slechts een klein beetje geremd. De cyclist had zich voorgenomen het rustig aan te doen in de Omloop van Lek en IJssel. Het lukte wonderwel en maar één enkele keer liet de wielrenner zich op de kop van het peloton zien, waarna de peddelaar in een kansrijke kopgroep terechtkwam, die helaas zo'n zeventien kilometer voor de streep werd teruggehaald. Hierna bereidde het peloton zich voor op een massale eindsprint, en terwijl op de lekdijk nog een zevental rijders zich los wisten te maken haakten enkele sturen in elkaar en gingen er ongeveer twintig beloften onderuit, vijfhonderd meter voor het einde.
Ik ook. Ik kwam hard met het asfalt in aanraking, niet omdat ik zelf tegen de gevallenen aanreed, maar omdat door het slippend remmen de jongens achter me in mijn nek vlogen. Het was één grote chaos. Ik lag naar adem te happen op de grond, overal om me heen lagen fietsen en renners, op elkaar. Twee renners waren helemaal overdekt door anderen en hun fietsen. Ik kon me redelijk snel weer oprichten, maar door de pijn in mijn kuiten kostte het me enige tijd om daadwerkelijk op te staan. Ondertussen kermden en schreeuwden de jongens om me heen van pijn en om hulp. Bij het hulpverlenen ging een renner met zijn wielerschoen nog op mijn vinger staan. Ook dat nog! Uiteindelijk ben ik weer op mijn fiets gekropen om ruimte te maken voor de auto's met EHBO'ers en de wedstrijdarts.
Bij de EHBO bij de finish merkte ik dat ik een grote wond onder mijn rechterborst had, waarschijnlijk wasiemand daar met zijn wiel in gereden. Verder had ik nog wat kleine schaafwonden her en der. Maar, nadat de eerste pijn was weggeëbt, voelde ik me toch behoorlijk vrolijk. Het viel me allemaal nog erg mee. Ik ben namelijk nog nooit écht gevallen in een wegwedstrijd, slechts één keer met veldrijden en met een training, vijf jaar geleden, of zes.
De dag erna ben ik dan ook gewoon van start gegaan in de Ronde van Midden Nederland, onder toeziend oog van Jonneke, Ditte en Stef. Ik had niet geweldig geslapen, want ik lig normaliter op mijn buik, maar met een borstwond is dit niet zo aangenaam. Vanaf de start voelde ik me bagger en heb ik grote delen van de wedstrijd in het laatste wiel gehangen. Ik wist dat er maar één punt was dat ik me naar voren moest werken om een goede uitslag te bewerkstelligen: vlak voor de Lekdijk, bij Amerongen. Maar in de aanloop ernaartoe werd ik al uit de wielen gereden en vond ik mezelf bij het oprijden van de dijk terug tussen de auto's. Directeur sportif Wobbe gaf mij mijn huissleutels en ik wilde mijn ketting al op het binnenblad leggen, teleurgesteld, toen een renner mij voorbijreed en ik uit gewoonte in zijn slipstream wipte. Voor ons was het hele peloton uiteengeslagen door de wind en een nare valpartij, en ik werkte me van groepje naar groepje verder naar voren om uiteindelijk toch nog te finishen als 76. Nu onder toeziend oog van Jonneke, Ditte, Frank en de familie Breed. (Mijn groep hoefde niet de laatste lus te rijden, dus wij hadden honderdvijfentachtig kilometer achter de wielen en de winnaar uiteindelijk tweehonderdvijf.) Na afloop voelde ik me echter een stuk beroerder dan de dag ervoor, niet alleen mijn gekwetste ledematen schrijnden, maar ook de anderen. Wat een zwaar weekend! Poeh. Nu lekker uitrusten...

York...

2006-08-21T23:51:00.000+02:00

Anderhalve maand lijkt lang geleden,

maar ver van ver verleden.

Lat

2006-08-03T00:13:00.000+02:00

De geleerden zijn het erover eens, tweelingen zijn iets bijzonders. Ik kan dit slechts met veel enthousiasme onderschrijven. Als je de mensheid zou vergelijken met, bijvoorbeeld, fruit dan is het onmiddelijk duidelijk. Iedereen weet dat de appel de meest volmaakte vrucht is. Deze boomschat combineert op onnavolgbare wijze de beste eigenschappen. (Noot van de uitgever: het betreft hier natuurlijk alleen Jonagolds, andere appels zijn allemaal van mindere statuur, ook goed natuurlijk, maar niet zo goed als de Jonagold, zeker de Granny Smith niet. Ik weet niet wie Granny Smith was, maar volgens mij is het de boze koningin uit Sneeuwwitje, die niet voor niets in een diepe coma raakte na het eten van zo'n chemisch appeltje. Kom nou! Zo groen, dat kan niet goed zijn.) De appel voorziet de behoeftige mens namelijk van zowel voedsel als vocht, van ambrozijn en nectar, van spijs en drank. En dat zonder extra eisen of kosten, de appel is immers spotgoedkoop. Bovendien is de appel buitengemeen eenvoudig in het gebruik. Immers, een appel hoeft niet geschild, het wassen of wrijven tegen een dikke duffelse jas of schipperstrui is voldoende. Een appel hoeft niet gekookt of gebakken. Maar het mooie is dat dat allemaal niet hoeft, maar wel kan. De eter heeft de keuze, de appel is ongelooflijk democratisch. Een appel hoeft niet precies rijp te zijn, maar is over een lange periode lekker. Én een appel is erg mooi, het misstaat op geen enkel schilderij, fruitschaal of gewoon zo maar ergens in de ruimte.
Kortom de appel is de keizer van het fruit. Zo zijn tweelingen ook. Niet van het fruit natuurlijk, dat is de appel al, dat zeg ik toch net. Nee van de mensen. Niet dat tweelingen dezelfde appelige eigenschappen bezitten, zo zijn wij noch bedoeld om te eten noch om te schillen of te koken. En slechts bij uitzondering worden wij over een dikke duffelse jas gewreven. Wassen kan wel, graag zelfs. Maar, vooral twee-eiïge tweelingen hebben veel te bieden, zij combineren gelijkgestemdheid, met verschillen. Zij komen vanuit dezelfde achtergrond met verschillende ideeën en beelden. Zij vermaken elkaar, maar ook anderen. En als de ene helft vervelend is, dan kan de andere helft het aanzien meer dan waard zijn. Tweelingen bieden opties, onbegrensd. Zelfs met een lat(living apart twins)relatie kunnen zij nog steeds dezelfde kwaliteit leveren. Leve tweelingen, zo zouden er meer moeten zijn!

Warm, oh oh oh, warm!

2006-07-02T13:15:00.000+02:00

Welnu, ik ben er weer. Nu wordt het afwachten hoe intensief deze weblog nog gebruikt gaat worden. We zullen zien.

Warm, oh oh oh, warm!

2006-07-02T13:10:00.000+02:00

Welnu, ik ben er weer. Nu wordt het afwachten hoe intensief deze weblog nog gebruikt gaat worden. We zullen zien.

Verslag

2006-06-27T17:58:00.000+02:00

Even een egostrelend wielerverslag, maar tevens een inkijkje in de wereld van het Britse wielrennen voor diegenen die het niet kennen. Klik hier. En nog mooier (zie de titel! Hahaha) hier.

Tunnel

2006-06-27T17:17:00.000+02:00

Het einde is in zicht. Dit is mijn laatste dinsdag in York, en gisteren was het mijn laatste maandag en daarvoor mijn laatste weekend, want vrijdagavond ga ik scheep. En ik ben niet de enige die zijn biezen pakt, nagenoeg iedereen vertrekt op vrijdag. Maar omdat anderen al eerder vertrekken had ik gisteren een vaarweldiner georganiseerd bij de plaatselijke Italiaan. Ook had ik dit weekend eindelijk de langverwachte Fulford College polo's opgehaald en dus waren we gisteravond in stijl gekleed. Ik moet nog snel van iedereens computer foto's afhalen en vanavond ga ik uit eten met Alastair, Kit en Charlie om mijn Engelse fietsseizoen af te sluiten.
Maar ik heb geen tijd om te treuren, want ik heb een stapel aan Erasmusformulieren om in te vullen, die ik na mijn terugkomst in moet vullen en die voor 1 juli naar de universiteit gestuurd moeten zijn. De oplettende lezer ziet meteen dat dit niet kan omdat 1 juli de dag is dat ik terugkom. Maar omdat sommige formulieren op de laatste dag van mijn verblijf ingevuld dienen te worden heb ik geen andere mogelijkheid dan ze vrijdag nog te faxen, zonder handtekeningen van de verantwoordelijke personen van de Universiteit Utrecht, maar daar tillen ze niet zo zwaar aan. Leve Erasmus, leve de bureaucratie! Hoezo! Hoezo! Hoezo!

Afstand

2006-06-20T20:52:00.000+02:00

Twee berichten op een dag en dan nog wel zo vlak achter elkaar...
Ik heb net twee uur achter de computer gezeten om te wachten op de verkiezingsuitslag van de Utrechtse Historische Studentenkring (UHSK). En ik kan met vreugde mededelen dat de leden hebben gestemd voor het installeren van het nieuwe bestuur met Christie, Anna, Katie, Michiel, Stefan en mij als bestuursleden. Ik ben vanaf september voorzitter van de UHSK. Hoera!

Even Apeldoorn bellen...

2006-06-20T20:17:00.000+02:00

***Ik had net een emotioneel verhaal geschreven en ik was bijna klaar toen plotseling het brandalarm afging en ik kennelijk mijn verhaal niet had opgeslagen. Ik probeer het nog een keer***

Afgelopen weekend was ik wederom in Nederland om wedstrijden te fietsen, ditmaal met het gewenste succes. Ik werd elfde in de Omloop van de Kerspelen en hierdoor hebben de Swabeulen zich geplaatst voor het finaleweekend, oftewel het Nederlands Kampioenschap voor Clubteams. Maar er was niet alleen fietsvreugd, want toen ik vrijdagavond thuiskwam vertelden mijn vader en mijn moeder met een brok in hun keel over het droeve lot van de Zwarte Fiets (ook bekend als Papa's Fiets).
Papa's Fiets (alias de Zwarte fiets) was mijn papa's papa's fiets, een prachtexemplaar: een oerdegelijke Hollandse Gazelle, met Lepperzadel. Toen mijn opa overleed orf mijn vader zijn scheerkwast en zijn fiets, de Zwarte Fiets (ook wel: Papa's Fiets). Gezamenlijk toerden zij door heel Europa, rond de Noordzee, door de Elzas en de stad. Met zesentwintig reservespaken op de bagagedrager, want ja meneer fietst verkeerd, en spaken sprongen om de haverklap. Dat was het enige minpunt aan de fiets, of eigenlijk aan zijn berijder, want ik heb nooit een spaak gebroken. En ondanks het gewicht van bagage en de fiets zelf gleed dit stalen ros als een slede in de sneeuw over 's Heren wegen.
In de jaren '90 raakte Papa's Fiets (de Zwarte Fiets) enigzins in onbruik, dit omdat mijn vader zich met veel plezier voortbewoog op zijn Hakuna Matata. Toen ik in de vijfde zat begon ik de Zwarte Fiets (Papa's Fiets voor vrienden) steeds vaker te gebruiken en ik stofte hem af, ik schuurde hem op en verfde hem opnieuw, de sticker tegen atoomwapens liet ik echter wel zitten (geschiedenis). Ik genoot van het vorstelijk rijgedrag en ook andere gezinsleden gebruikten de Fiets (Zwarte of Papa's) steeds vaker. Zowel Anne als papa als ik maakten menige tocht.
Zo ook vorig weekend (niet het afgelopen, maar dat ervoor), toen het prachtige weer Anne de fiets op naar het strand dreef. Voorwaarde voor het gebruik van Papa's Fiets (ook: Zwarte Fiets) was dat hij altijd stevig aan een paal op slot gezet diende te worden. Volkomen in lijn met deze voorwaarde stalde mijn zuster bij aankomst in Katwijk het rijwiel aan een lantaarnpaal. Na uitvoerig zonne- een zeebaden kwam zij terug en trof de Zwarte Fiets (vaak Papa's Fiets genoemd) in erbarmelijk omstandigheden aan. Een tractor met oplegger had de lantaarnpaal, fiets en twintig andere rijwielen omver gereden. Papa's Fiets (Zwarte) had een verwrongen voorvork, twee kapotte wielen en de deskundigen (papa en ik) zijn er nog niet uit of het frame en het stuur ongeschonden uit de strijd tevoorschijn zijn gekomen. Volgens mij zijn het stuur en kader nog goed en is Papa's Zwarte Fiets nog te herstellen. Ik ga deze zomer maar eens op zoek naar een oude voorvork, een antiek spatbord en twee mooie wielen.

Didn't we have a lovely time...

2006-06-13T00:15:00.000+02:00

Het was weer even stil (aan de overkant), maar nu toch weer een bericht van mijn hand. Ik ben nog in het land der levenden, en Engelsen.
Ik had wederom een wielerloos weekend, want ik was in Wales. Chiara, Lisa, Sasha en ik waren samen met Marta, Yukino en Barbara (ja zes deernes en slechts een enkele knaap) een weekendje weg. Lekker weg in andermans land. We vertrokken zaterdagochtend met twee huurauto's naar Angelsley. De reis verliep volledig smetteloos, hoewel Marta bij vertrek haar auto te dicht langs een taxi reed en een mooie kras creeerde (ik kan geen trema vinden) en bij aankomst in Beaumaris haar achteruitkijkspiegel aan diggelen reed, en die van een geparkeerde auto. Aangekomen na een excellente roadtrip, dompelden we ons onder in het karakter van het gezellige Beaumaris.
's Avonds reden we naar ons hotel in Llandudno (spreek uit: Vwergwynned) (oh nee toch niet: Landidno) (het is toch onverstaanbaar, dat Welsh), een Victoriaans plaatsje in de buurt van Bangoren Conwy, waar we in een prachtig hostel verbleven. Het weer was ondertussen ook nog eens prachtig en we konden ons geluk niet op.
Op zondag was Lisa jarig en zij wilde dolgraag naar Conwy om het kasteel te bezoeken. Wacht! Niet lachen, dat gebeurt nu eenmaal als je archeologie studeert en bovendien waren Sasha en ik, als geschiedenismalloten ook wel te porren voor een tweede kasteelbezoek. Ik weet niet of de anderen dat ons in dank afnamen.
Behalve een gigantisch kasteel bezit Conwy nog een grote attractie: het kleinste huis in Groot-Brittannie. Ik heb het bezocht en er zijn foto's genomen met een hoog slapstickgehalte omdat mijn kruin ongeveer tot het raam op de eerste verdieping reikt. (foto's volgen)
Na ons bezoek aan het pittoreske plaatsje vertrokken we met taart en zwemspullen naar Llanberis. Nu kreeg ik eindelijk de kans om ten volste te genieten van mijn Engelse auto (het was een Chevrolet, dus niet Engels, maar het stuur zat wel aan de verkeerde kant.) (en de bijrijder ook...), want we namen een mooie toeristische route dwars door Snowdonia, waar we verblind werden door de schoonheid van het gebied. In Llanberis hielden we een picknick en Lisa, Sasha en ik waagden ons bovendien nog in het meernaast de leisteenmijnen. Hartfalen en onderkoeling was ons deel, maar de kou verdoofde alle negatieve gedachten.
Hierna was het helaas alweer tijd om de biezen te pakken, en dat deden we dus ook. We stopten de biezen in de achterbak en reden plankgas terug naar Yorkshire, waar het nog veel warmer was dan Wales. Nu nog smelt ik weg achter het beeldscherm. Ach was het maar weer herfst, dan kon ik weer met mijn zuidwester over straat...

Roem

2006-06-06T11:34:00.000+02:00

Gisteren was ik op Schiphol. En daar zag ik tot mijn grote verbazing een vliegtuig. (dat is niet zo verbazend op een vliegveld, maar wees niet ongeduldig; het was niet het vliegtuig an sich dat mij verbaasde.) Een KLM toestel(foto van het betreffende vliegtuig) met de naam Annie Romein erop. Fantastisch! Dat moet toch de hoogst haalbare roem zijn. Zeker voor een historicus/ca. Wie had dat ooit gedacht: met de 'Annie Romein' naar Marbella, of Moskou. Ahh... Als ik later groot ben dan...

Kip?

2006-05-29T13:45:00.000+02:00

Het afgelopen weekend stond voor het eerst in lange tijd niet in het teken van fietsen. Nee, ik heb me met mijn tweede liefhebberij bezig gehouden: eten.
Zoals iedereen natuurlijk weet is het namelijk vandaag memorial day in de Verenigde Staten. En wat doen Amerikanen om dit te vieren? Zij komen allen tezamen om te barbecuen. Jawel. En omdat zaterdag beter uitkwam dan maandag vond er zaterdagmiddag om vier uur 's middags (wat een tijd!) een barbecue plaats.
Ik had speciaal voor de gelegenheid mijn Amerikaansevlagboxer aangetrokken en een t-shirt met 'Wisconsin Wildcats' erop (ik blijf natuurlijk een cheesehead). Zo helemaal op mijn memorialdaybest gekleed stortte ik me op de heerlijke spijzen die op de tafel in de woonkamer waren uitgestald. Een waar feestmaal!
Toen de avond viel gingen we met een groepje de stad in. Nou heb ik in vorige verhalen al enkele facetten van het Engelse uitgaansleven belicht, maar een belangrijk onderdeel ervan is, naar ik meen, nog in duisternis gehuld. Ik had me er ook nog niet erg in verdiept tot ik er zaterdag op overweldigende wijze mee werd geconfronteerd. Natuurlijk, ik had wel vaker groepjes vrouwen, soms ook mannen, verkleed door York zien lopen. Met een paarse glittercowboyhoed op, of allemaal in het knalgeel gekleed, maar ze waren me nooit echt opgevallen, maar nu kon ik er niet meer omheen: engelsen en hun vrijgezellenfeesten. Of zoals ze hier heten hen parties (voor vrouwen) en stag parties (voor mannen).
Wij bevonden ons die avond in een bar met de welsprekende naam Orgasmic, met zo'n naam kan je ook eigenlijk niets anders verwachten. We hadden een tafeltje veroverd naast de dansvloer (aanwezig in elke club, terwijl geen enkele Engelsman of -vrouw met de voetjes van de vloer gaat), en hadden juist geproost toen er een lading vreemd gekleedde vrouwen het etablissement binnengolfde. Ze kwamen in etappes. Eerst waren daar de in nachtclubkleding gehulde struise dames, vervolgens dromden er ladingen dienstertjes om ons heen, met witte schortjes. Achter mij kwamen twee dunne verpleegstertjes te zitten terwijl aan de andere kant van de dansvloer een zestal playboy bunnies de kroeg op stelten zetten. Ook was er een dame in leer gehuld en een ander was in nagenoeg niets gehuld. Kortom, een gezellige boel, schaamteloos en verbazingwekkend afstotelijk, maar gezellig.
Daarna vulde een groep in pak gehulde mannen de dansvloer en zij probeerden wanhopig om indruk te maken op Heather (zij ging trouwen. Dat weet ik want dat stond op de enorme button die ze achterop haar rug had) en haar vriendinnen. De jongen die ging trouwen (naam onbekend, maar hij had een ketting met een gigantische hanger eraan, waar STAG! op stond om zijn nek hangen) en zijn vrienden dropen echter snel af. Daarna liep de pub snel leeg, en moesten we wederom verbaasd vaststellen dat we om half twaalf naar huis gingen.
De dag erna werd ik om kwart voor twaalf 's ochtends wakker om om twaalf uur met Sasha en Lisa naar de Evil Eye Lounge te gaan. Daar zouden wij, en dat hebben we ook gedaan, genieten van een sunday roast. We kregen ieder een bord met onnoemlijk veel voedsel voorgezet. In ieder geval kregen we vlees, Yorkshire pudding, wortel, aardappel, broccoli, turnip en rode kool. Dit alles was overgoten met jus, en daarna nog een keer met nog meer jus. En dat dan twee keer. Minimaal. Inderdaad, een eenvoudig doch voedzame maaltijd... en een goed weekend.

The Dutchie of York

2006-05-24T15:16:00.000+02:00

Ik ben er nog, weest niet bevreesd, maar ik ben steeds maar kort in de buurt van internet. Van schrijven komt dus maar weinig, maar ik maak voldoende mee. Ik zal proberen hiervan weer wat vaker kond (hihi) te doen.

Afgelopen week, dus voor het weekend, waren de York Races. Ik wist dit niet. Ik kwam er achter toen ik samen met Kit en Alastair op weg was naar een race in Little Weighton (waar ik 2e werd). Het was me namelijk opgevallen dat er behoorlijk wat limousines door de straten gleden. Dit was zo legden zij uit vanwege de paardenrennen. Tout York en omstreken steekt zich dan in hoed en jurk, of in pak en das, want York is een rijke en lichtelijk bekakte stad.
Toen ik vrijdag langs de paardenrenbaan reed zag ik met eigen ogen alle opgesmukte paardenliefhebbers langswandelen. De dames flaneerden in zonjapon en de mannen in pak. Maar er stond een harde zuidwestenwind en donkere wolken haasten zich door de lucht. Niet bepaald een dag om in een zomerjurk buiten door te brengen. Maar ja, Engelsen voelen geen kou en bij paardenrennen horen jurken.
Behalve kleding is ook vervoer erg belangrijk. Waar bij wielerwedstrijden veel toeschouwers zelf op de fiets komen, daar heb ik geen enkele ruiter in de stad gezien. Nee, men komt met de auto. En niet zomaar een auto. Een Bentley, MG, Jaguar of Rolls en het liefste met een zo kort mogelijk nummerbord, voor ons huis reed een auto met D6 als nummerbord. Want hoe korter hoe duurder het nummerbord. Sowieso zijn nummerborden hier een lust voor het oog. Wat te denken van K9 DOG: een hondenliefhebber tot en met. Maar niet alle nummerborden zijn even geslaagd. Neem nu de volgende, die ik twee weken geleden zag:K7 LUC. Het kan toeval zijn, maar volgens mij wilde iemand een geluksnummerbord, maar was 7 LUCK al vergeven en ging hij (of zij, maar waarschijnlijk hij) akkoord met dit matige alternatief.
Als ik later met mijn Triumph rondrij dan lijkt 3 OCT me een leuke optie.

Schone schijn

2006-05-12T17:26:00.000+02:00

Overal gele bloemen, of blauwe lucht, en heel veel groen gras. En af en toe blauwe bloesem of witje wolken. Maar alleen heel af en toe, voor de afwisseling. Er groeit hier vooral veel koolzaad. Ik denk dat ongeveer een vijfde van het land verborgen is onder een dik tapijt koolzaad. Het ruikt een beetje naar kaas, vind ik. Het heeft een beetje een weeige zoete geur, wel lekker. Het is eigenlijk alsof ik voortdurend in een ansichtkaart gevangen zit.
In Engeland mag het dan officieel verdwenen zijn, maar de klassenmaatschappij bestaat nog steeds. Iedere Engelsman weet uit welke klasse hij komt en in welke klasse hij niet terecht wil komen. Je kan je dus ook beter voordoen dan je bent: keeping up appearances. Zelfs bloemen doen hier aan mee. Koolzaad niet nee, die niet. Koolzaad is een hardwerkend gewas dat de grond vruchtbaar maakt en tevreden is met zijn lot: als niets meer op de grond wil groeien dan kan koolzaad er bloeien alsof het een zachtaardige composthoop betreft. Nee dandelions, dat zijn de nouveaux riches van het bloemenrijk. Wat nou dandelion! Dat klinkt toch veel te stijlvol en dapper. Het lijkt haast wel een samenvoegsel van Dandy en Lion. Een bloem met gevoel voor mode en het hart van een leeuw. Jaja, ik moet het nog maar zien. Het is gewoon een paardenbloem!

Zelfs in huize Fulford is de lente in volle hevigheid losgebarsten, want toen ik vanmorgen Chris, onze hobbit/dwerg/schoonmaker verwachtte, stond er plotseling een lange blonde deerne in de keuken te boenen. Ze valt even in voor Chris.

Briefgeheim

2006-05-09T12:29:00.000+02:00

We krijgen altijd heel veel post. Niet omdat we enorm populair zijn, maar omdat de vorige bewoners van ons huis een grote schare fans blijken te hebben. Vooral James Peasland is uitermate in trek. Gewoonlijk laten we de stapel post groeien en groeien en gooien het vervolgens in de hoek van de huiskamer, waar het gestaag verder groeit. Eersgisteren echter hebben we een brief geopend. De envelop schreeuwde er om! De brief was namelijk geadresseerd aan:

Private Investigator Sam TURNER
67 Fulford Road Fishergate
YO10 4BD York
Royaume - Uni

En afkomstig van:

Gérard SEURAT
11 Grandes Allee de la Faisanderie
77185 Lognes
FRANCE

Omdat we wel wilden weten met wat voor spannende zaken Sam Turner zich bezig hield openden we de envelop. Er zat één blaadje in met een surrealistische tekst (als je de afbeelding opslaat kan je zien wat er in staat):

In het kort bestaat de brief uit twee delen. Ten eerste een dialoog over het bekijken van de binnenkant van de voet van Deux. Het is daar prachtig, en groot, en laat je denken over het wezen van het bestaan. Bovendien is het ideaal omdat je zo de voet kan bestuderen terwijl hij nog werkt, net zoals je vissen het best in het water kan bekijken in plaats van opgevist.
Het tweede deel lijkt een korte monoloog, ofwel van Daniil, ofwel van Antony. Hierin wordt beschreven hoe de ik-persoon geniet van het in elkaar slaan van ongenode gasten. Kortom een vrolijke knakker.

We hebben er ons in Fulford College eens in verdiept, maar we komen er niet uit. Is het een grap? Is het een code? Het lijkt een deel van een toneelstuk. Het is pagina 9, waar is de rest? Hoe loopt het af? Kortom een groot mysterie. Ik hou u op de hoogte...

Vereniging

2006-05-07T19:47:00.000+02:00

Wie had ooit gedacht dat ik mij nog eens met een houten driver over zou geven aan freestyle outdoor cross country golf? Toch was het zo. Nadat ik donderdag de steilste asfaltweg van Engeland had beklommen (33%), ben ik vrijdag met Sasha, David, Yukino en Lisa langs de Ouse gelopen naar een groot open veld. Daar hebben we onder een zinderend lentezonnetje een balletje geslagen. Die ballen waren we daarna onmiddelijk kwijt in het hoge gras, althans als we ze daadwerkelijk wisten te raken.
(merk club: Wilson. Handig om mee te nemen naar een onbewoond eiland. Mocht je daar terechtkomen. Dan heb je iets om tegen te praten. Wilson, in plaats van Vrijdag. Goh, dat zou een leuke film op kunnen leveren...)

A person can belong to a club, but with golf, a club can belong to a person too...

Omslachtig

2006-05-02T12:25:00.000+02:00

Gisteren ben ik teruggekeerd in York. "Wederom?", zult u zeggen. Ja, wederom. Ik was afgelopen weekend namelijk in Nederland, niet vanwege Koninginnedag, maar omdat ik voor Swabo de PWZ Zuidenveld Tour moest rijden. En met redelijk succes. De Swabikkels bereikten ondanks het slechte weer tijdens hun rit een mooie negende plaats in de ploegentijdrit. En de dag erna was ik de enige van de ploeg die de finish haalde, ik was 35e. Van de 160 gestarte renners kwamen er maar 38 aan de meet. Kortom ik had het aardig goed gedaan. Toch was ik niet tevreden; het was de derde keer in drie weken dat ik 35e werd. En ik wil juist in de top 30, want daar liggen punten, geld en eeuwige roem...

Gisteren kwam ik na een ware Odyssee weer aan bij Fulford College. Toen de rozenvingerige Eoos zich bij lange na nog niet liet zien en zowel de dieren, als de mensen, als de goden nog in diepe slaap verzonken waren, toen rende ik met mijn aluminium ros in een plastic fietskoffer door het centrum van Leiden. Op weg naar het station om de trein van tien voor half zes te halen. Van de tocht bezweet en met vermoeide ledematen wist ik mij vlak voor het fluitje in de trein te werpen, tussen de deuren door. De deuren die als de klaprotsen reizigers, vermoeid, telkenmale weer verbrijzelen, terwijl zij jammeren en kermen.
Toen dan nu eindelijk Helios zich aan de hemel had genesteld, koos ik het ruime sop. De groengrijze zee was kalm, maar de regen daalde dicht en nog grijzer neer. Op het schip richtte ik een feestmaal aan, nadat ik het vet op de schenkelstukken had gebonden en aan de goden had geofferd. Daarna stortte ik me op het ontbijt zoals honden zich na een lange dag zonder eten en drinken, rond hun voederbakken elkaar verdringend, kwispelend en nu en dan luid blaffend de stukken rauw vlees verscheuren die hun baasje ze in hun trog te eten gaf. Zo nu at ik met plezier mijn boterhammetjes.
Nadat ik de gevaren van de Sirenen had leren kennen en had doorstaan door een mp3 speler op mijn oren te zetten, kwam het land in zicht. Bij Harwich gingen we aan land. Het eiland was vruchtbaar, want het vee was dik, de mensen vriendelijk en overal bloeide de kornoelje.
Per trein reisde ik verder naar Londen, de navel van het eiland. Daar aangekomen kwam een in geel gehulde behelmde man op mij af. Een ziener. Hij vertelde me hoe ik, alvorens mijn reis te vervolgen, af moest dalen naar de Hades. Ik kon hier, zo vertelde hij mij, zonder de hulp van de oude veerman Charon geraken, door met fietskist en al de diepe grotten van Londen af te dalen, daar zou ik met de hulp van reusachtige slangen mijn weg in de onderwereld kunnen vinden. Ik deed zoals mij gezegd was, terwijl mijn makkers jammerden en kermden. Ik daalde met fietskist en al af in de diepe grotten van Londen. Daar zag ik de zielen van de overledenen. Het was een verschrikkelijk gezicht, en ik weende korte tijd. Plotseling kwam er met donderend geraas een reusachtige slang op me af die me opzoog en even later met grote kracht me weer uitspoog. Ik was in een labyrint geraakt. Maar ik vond mijn weg eenvoudig, zoals de Minotaurus, wanneer er jonge mannen in zijn doolhof dolen, zonder moeite hen weet te vinden en verslindt. Zo vond ik een open ruimte waar een tweede slang mijn opzoog en wederom weer uitspoog. Nu was mijn opdracht volbracht en ik worstelde me naar boven met de zware koffer achter me aan.
En voort ging de tocht. Boven gekomen rende ik naar de trein die mij na al die dagen weer thuis zou brengen, naar Berik. Het laatste deel van mijn reis was echter een ware beproeving. Urenlang bracht ik staande door, terwijl de honger en de dorst me kwelden, zodat ik jammerde en kermde. Maar uiteindelijk verschenen de bekende contouren van York aan de horizon. Ik was thuis. Nadat ik op zeer treffende, maar bloederige wijze, de vrijers die zich om Beriks hand verdrongen met mijn grote boog naar Hades had gestuurd, kon ik eindelijk rusten. Hehe...

Terug

2006-04-25T11:14:00.000+02:00

Eric van Lakenfeld is terug in York, waar de bloesem, de behaalde cijfers en de zonneschijn de weergekeerde toelachen. Wat een lente hier. Het lijkt wel zomer...

Holadiejee

2006-04-07T14:33:00.000+02:00

Ziek en bijna bezweken aan een verwaarloosde knieblessure werd hij teruggevonden in de ouderlijke woning. Zijn huid was vettig en zijn oogopslag dof. Mentaal en geestelijk gebroken. En psychisch geknakt. Het zat de jongeman niet mee, dat viel meteen te zi
Ho, ho! Dat is niet waar. Zo is het helemaal niet. Ik moet hier toch even ingrijpen. Die verteller gaat volledig de verkeerde kant op met zijn verhaal. Wat een quatsch. Ik lig hier helemaal niet in kommervolle omstandigheden weg te kwijnen. Integendeel, zou ik willen zeggen. Ik ben juist volkomen hersteld van griep en zelfs mijn knie doet al een ruime week geen pijn meer, al houdt de smurfenkleurige tape mijn knieschijf nog steeds in het gareel.
Volledig hersteld van zijn knieblessure zagen we hem terug in het wielerpeloton. Op zondag twee april zou hij zijn eerste overwinning gaan behalen. In de omloop van de Glazen Stad. Meteen vanaf de start draaide Swabo soepeltjes op kop. Op de Maasdijk demarreerde hij en niemand die hem nog terug kon pa
thetische leugenaar! Kan je dan niet gewoon beschrijven wat er werkelijk gebeurde? Dat ik na drie uur op en leeg uit de wedstrijd werd gehaald. Maar dat ik desondanks blij was omdat ik sinds twee weken nog niet zo lang op de fiets gezeten had. Kan je dat niet gewoon vertellen!? Malloot. Ik denk dat ik voortaan maar mijn eigen verhalen schrijf. Ik heb jou als spookschrijver helemaal niet nodig, Mart!

Dekens

2006-03-27T15:34:00.000+02:00

En toen werd ik zaterdagnacht ook nog eens ziek! Wat een waanzin, ik lag rillend en bevend met gierende keelpijn in bed. Om twee uur 's middags stak mijn moeder haar hoofd om mijn deur om verbaasd vast te stellen dat ik inderdaad nog steeds in bed lag. Ik had haar niet van mijn ongesteldheid op de hoogte gesteld omdat ik me te beroerd voelde om uit mijn bed te komen. Het had me al onmenselijk veel moeite gekost om naar de wc te gaan, terwijl die vlak naast mijn kamer is.
Ik voelde me uiterst onprettig, ik kon niet eens lekker liggen vanwege de spierpijn in mijn onderrug. En dat terwijl dat nu juist een van de weinige voordelen is van ziek zijn: je kan lekker de hele dag een liggen. Het moge bekend zijn dat ik dat graag doe. Maar gisteren dus niet, ik lag hevig gekweld in mijn kamer; zelfs in lezen had ik geen zin. In plaats van eenentwintig en 1.95 meter voelde ik me vier en klein. Pas 's avonds laat waagde ik me aan het tweede voordeel van ziek zijn: appelpartjes.
Sinds mensenheugenis eet men in het gezin Van Lakerveld appels, er is zelfs een obscuur gezinslid dat zonder enige moeite kilo's appels per week wegwerkt, inclusief klokhuizen en steeltjes. Maar in geval van ziekte worden de Elstars of Jonagolds geschild en in stukjes gesneden door een van gezondheid blakend familielid. Zo ook gisteren, gelukkig, en zelden smaken appels zo goed. Hmmmm...
Vannacht werd ik nog rillend wakker en begaf me schuddend en bevend naar de wc, maar vanochtend voelde ik me alweer wat beter. Om twaalf uur heb ik uitgebreid gebruncht en mezelf min of meer genezen verklaard, hoewel mijn keel nog wel pijn doet.

PS Ik ben net bij Van Putten (mijn fysiotherapeut) geweest en hij heeft mijn knie weer ingetapet en gezegd dat ik hiermee zoveel mogelijk moet proberen te trainen. De tape houdt mijn knieschijf zoveel mogelijk op zijn plaats en door te blijven fietsen train ik mijn spieren zo dat die de rol van de tape overnemen. Zo hoef ik niet het krachthonk in om speciale krachttraining te doen, maar kan ik blijven doen wat een ware wielrenner echt wil. Fietsen. Met een beetje geluk is het over een kleine vier weken allemaal voorbij.

Blauw

2006-03-25T23:59:00.000+01:00

Ik ben vandaag niet alleen geen wereldkampioen geworden (wel werden Yvo Kusters en Malaya van Ruitenbeek 1e en 3e), maar bovendien heb ik na tachtig kilometer de strijd moeten staken. Mijn knie, die staakte. Ik had al eerder afgelopen week een pijnlijke knie, maar na een bezoek aan de fysiotherapeut had ik weer moraal. Mijn knieschijf spoorde niet maar een aantal repen tape, die de fysiotherapeut aanbracht met origamische precisie zouden het in het gareel houden.
Helaas, dat deden ze wel, maar anderhalf uur te kort. Ik zit hier nu zonder verzuurde benen, maar met een zwaar verzuurd gemoed... Nou maar hopen dat ik hier snel vanaf kom.

Leiden

2006-03-20T13:18:00.000+01:00

"Hee bekakte student, ben je d'r weer?!"
Ja, de ontvangst was ouderwets hartelijk toen ik me zaterdagochtend vroeg bij mijn ploegmakkers voegde. We zouden om zeven uur naar Groningen vertrekken voor de mooiste wedstrijd van het jaar: De Ronde van Groningen. SwABo reed sterk, nagenoeg elke Swabeul reed voorin het peloton. Maar helaas wisten we in de laatste vijf kilometer niets klaar te spelen en gingen we roemloos ten onder met slechts vijf punten, en een 54e plek voor mij. Bovendien was Norbert (VdS) in de laatste drie kilometer gevallen, de tweede keer al die dag. En hard gevallen. Kortom we hadden met zijn allen nogal een kater. Had ik daar nu weken naartoe geleefd? Stiekem wel, Groningen is doorgaans mijn lievelingsronde omdat ie vaak mythisch zwaar is. Maar ik heb de komende weken nog voldoende kansen om mijn benen te laten spreken, te beginnen met zaterdag.
Gelukkig valt mijn terugkeer verder niet tegen, ik was zeer verheugd dat ik het WK allround kon volgen en ik heb dan ook zitten smullen toen Sven vannacht een prachtig wereldrecord op de afstand der afstanden, de tien, reed. Wat een held! En ook nog eens derde in het klassement, omdat Hedrick voor de derde keer in zijn loopbaan (of is het schaatsbaan) vergat te wisselen... Hij hupte halverwege de bocht nog over de blokjes, maar dat mocht niet baten. Dag Chad! Toch nog een Nederlandse medaille, ik kon met een gerust hart gaan slapen.

Huis

2006-03-15T12:30:00.000+01:00

Vandaag heb ik mijn twee essays ingeleverd, het blok zit er op. Nu heb ik vijf weken, jawel vijf weken, vakantie.(Tsja het studentenbestaan is een luizenleventje, tien weken studeren, vijf weken vakantie) Ik kom tijdens mijn vakantie terug naar Nederland om mijn makkers van SwABo bij te staan in Neerlands wielerwedstrijden. Bovendien moet ik nog een essay voor Sociale Geografie in elkaar draaien en ik ga me eens verdiepen in mijn academische toekomst.
Morgen pak ik de trein naar Harwich en dan de veerboot naar Hook of Holland, en dan ben ik weer thuis. Juist op tijd voor de Ronde van Groningen en Annes verjaardag.
Tot gauw!

Op hoop van zege

2006-03-13T13:25:00.000+01:00

Mijn eerste overwinning van het seizoen is binnen. Charlie en ik hebben de koppeltijdrit in Beverley gewonnen, onder erbarmelijke omstandigheden! (de dag erna werd ik bovendien nog 5e in een handicaprace, best wel goed, vooral omdat ik in mijn eentje vanuit de laatste groep naar voren ben gereden, bijna naar voren...)

En dan nu:

Het beeld is sterker dan het woord!

En gehuldigd als winnaars: Charlie en ik.

Kijken

2006-03-10T13:09:00.000+01:00

Wij van Fulford Road zijn officieel allen leden van Vanbrugh College, en wij niet alleen, maar ook de mensen die verderop op Fulford Road wonen en de studenten in Fairfax House (en de bewoners van Vanbrugh zelf natuurlijk). Nou zijn we in naam dus leden van Vanbrugh, maar in ons hart zijn we onoverwinnelijke Fulfordianen. Bovendien is het contact tussen ons huis en Vanbrugh zeer beperkt. We krijgen de waarschuwende posters over chlamydia, maar verder gaat het niet. Misschien is dat maar beter ook want chlamydia is al behoorlijk intiem. Toch zijn de banden deze week eens stevig aangetrokken door Sam.
Sam is een vrolijke bekrulde jongeling die in Fairfax House (voor de meer bedeelden) woont en de ondankbare taak op zich heeft genomen om de externe leden van Vanbrugh te helpen. Enkele weken geleden was hij de situatie op komen nemen en had ons verzekerd dat hij zich hard zou maken voor de verbetering van 65-67 Fulford Road. Wij knikten en hadden er maar weinig vertrouwen in. Wie zou zich nou om ons bekommeren?
Des te groter was de verbazing toen dinsdag de bel ging. Ik deed open en daar stond hij, onze grote kleine vriend, met een doos.
"Wat heb je daar?", vroeg ik belangstellend (en in het Engels).
- "Een cadeau."
"Oh."
En wat bleek, hij had een DVD-speler voor ons geritseld. Zijn timing had niet desastreuser kunnen zijn. Dit prachtige stukje moderne techniek werd met enthousiasme begroet en uit alle hoeken en gaten kwamen welhaast ongebruikte DVD's van hoge kwaliteit tevoorschijn. Onmiddelijk startte Sasha 'Muriel's Wedding' en de rest van de middag zwijmelden Sasha, Inez, Lisa en ik bij de tonen van Abba en het knauwend Australische accent. 's Avonds keken we Lord of War. Deze film is bepaald geen komedie, zoals de naam wellicht al weggeeft, maar toch uitermate onderhoudend. Gisteren hebben we Northern Exposure en Blackadder voorbij zien komen.
Dit klinkt allemaal prachtig (is het ook, is het ook), maar iedereen moet studeren op dit ogenblik. Volgende week vrijdag moeten alle essays ingeleverd zijn en dan pas kunnen we achterover leunen en als zombies naar de beeldbuis koekeloeren. Nu houdt het ons alleen maar van ons werk. Bedankt, Sam!

Wijsheid

2006-03-06T15:23:00.000+01:00

Verstand komt met de jaren,
dacht ik, net als grijze haren.
Des te groter was mijn schrik
toen gister bleek dat ik
(slechts eenentwintig lentes jong),
terwijl ik tastte met mijn tong,
mijn onwetendheid verloor:
er komt een verstandskies door.

Wit

2006-03-05T19:52:00.000+01:00

Het sneeuwde. Het sneeuwde deze week. Het sneeuwde zo hard deze week dat scholen in Schotland dicht bleven en zelfs York veranderde in een wit winterwonderwalhalla. Dinsdag was de sneeuw niet ten zuiden van de North York Moors gekomen, voor mij een reden om op de fiets naar de Howardian Hills te gaan om van het geweldige uitzicht te genieten. Vanaf die heuvels kan je namelijk heel mooi naar de nog hoger gelegen heidegebieden van de Moors kijken.
Vrijdag bereikten de sneeuwstormen York. Ik was die dag op de fiets onder het genot van een winterzonnetje naar een ander heuvelgebied gepeddeld, de Wolds. Vanaf daar kon ik heel precies York zien liggen, of althans de plek waar York normaliter te zien was. Nu, echter, zag ik alleen een grote zwarte wolk: sneeuw. Gelukkig barstte de ijstijd pas echt los toen ik York binnenreed, en ik kwam redelijk warm en droog mijn huis binnen.
Omdat Engelsen niet goed voorbereid zijn op sneeuw (ook niet op zon, regen, hagel, wind, onweer, mist en wisselvallig weer, maar dat terzijde) lag het hele land op zijn gat. Na telefonisch overleg met Charlie besloten we niet de volgende ochtend om half zeven naar Liverpool te vertrekken voor de Eddie Soens Memorial Race, gelukkig maar, want de volgende ochtend werd hij afgelast. En hoewel heel Engeland ten noorden van de lijn Penzance-Bournemouth-Dover afgesneden was van alles, behalve de veilingprogramma's op tv, belde ik Alastair op om naar zijn plannen te vragen.
Hij deelde me mee dat juist ten zuiden van het Peak District in Derbyshire (Darbiesjur) een wedstrijd werd gehouden die wel doorging. Fluks pakte ik mijn spullen en Ali en ik spoedden ons naar Ashbourne, preciezer nog naar Darley Moor. Daar reden we een korte wedstrijd waarin ik derde werd en hij zesde. Daarna zijn we nog voor een uurtje het peak district ingetrokken. Dat was werkelijk bloederig mooi. Sowieso voelt elke training hier alsof ik op vakantie ben, en dat terwijl ik tijdens mijn vakantie juist naar Nederland ga! Het moet niet gekker worden...

Left, right?

2006-03-01T20:26:00.000+01:00

Links rijden is niet alleen tegennatuurlijk, gevaarlijk en onhandig, maar het past bovendien totaal niet in de taligheid van het vertoog waarin we ons bevinden! Als voorbeeld de volgende dialoog:

Sasha: "I was pulled over by the police today. I was cycling on the wrong side of the road."
Erik: "The right side..."
Sasha: "No, the wrong side."
Erik: "Right, the right side."
Sasha: "?"
Erik: "Never mind..."

Links in het Latijn is niet voor niets sinister!

Afzien

2006-02-27T17:49:00.000+01:00

Gisteren was het dan eindelijk zover, mijn eerste wedstrijd van het seizoen en in Engeland nog wel. Ik had zaterdag al mijn spullen al ingepakt en zelfs boterhammen gesmeerd omdat ik om half acht 's ochtends bij Alastair had afgesproken, en zo lang mogelijk in mijn bed wilde blijven liggen. We zouden samen naar de Clayton Velo Spring Classic Handicap nabij Clitheroe (Lancashire) gaan.
De volgende morgen werd ik met goed moed wakker en spoedde me na een voedzaam ontbijt van Schotse Havermout naar 10 Barlow Street, de residentie van de heer Alastair Kay. We laadden de fietsen in en na een voorspoedige reis kwamen we aan in een regenachtig Bashall Eaves. We kleedden ons om in de Village Hall, waar alle Engelsen zich beklaagden over de kou. Daarnaast klaagden een boel coureurs dat er zo'n sterk deelnemersveld was op komen dagen dit jaar. Tijdens het inrijden lichtte Alastair me in dat er een aantal kleppers aanwezig waren en dat ik daar op moest letten.
Toen wij, categorie 1 (ben ik) en Elite, als laatste vertrokken lag het tempo onmiddelijk hoog, en omdat de wind uit oostelijke hoek bulderde posteerde ik me in het soepel draaiende molentje vooraan het vijftig man grote peloton. Ik was deze wedstrijd ingegaan als trainingswedstrijd en schuwde het zware werk niet, misschien had ik dat beter wel kunnen doen. Hoewel... mede door mijn inzet slaagde ik weg te komen in een kopgroep van zo'n tien man, het aantal medevluchters wisselde nogal omdat we ook mensen uit andere categorieen oppikten. (voor uitleg klik hier) Ik dacht dat de kopgroep na een aanvankelijk loeizware fase wel een wat aangenamer tempo zou aannemen, maar dit bleek ijdele hoop. De mannen van Dart en Recycling bleven de groep geselen met hun aflossingen, ik verzaakte zo nu en dan aan de staart van de groep om even op adem te komen.
De wedstrijd was 90 kilometer lang, en dat betekende in dit geval 17 rondjes. We waren ontsnapt na 5 rondjes en twee ronden voor het einde begon het gelazer: demarrages... Ik kon ondertussen mezelf wel voor mijn kop slaan, gelukkig had ik mijn helm op, want ik had mijn kruit in het begin van de strijd verschoten en voelde nu dat mijn lot onherroepelijk zwaar zou zijn. Mijn hoofd wilde wel, maar mijn benen begonnen langzaam maar zeker leeg te lopen. Ik had in mijn enthousiasme en omdat de koers voortdurend hard werd gemaakt te weinig gegeten en gedronken en voelde mijn spieren tegen de kramp aankruipen. Anderhalve ronde voor het einde moest ik de kopgroep laten gaan en even later werd ik ingehaald door een groepje achtervolgers onder aanvoering van Alastair. Ik kon niet meer aanpikken en volledig murw gebeukt door de wind en opgebrand door de harde koers werd ik nog door een enkeling gepasseerd en moest genoegen nemen met de 16e of 17e plek. (alleen de eerste 10 worden hier geklasseerd...)
Ik was hevig teleurgesteld, maar Alastair (de beste wielrenner uit York, zo zegt men: onder andere winnaar van een bergetappe in de Ronde van Saudi Arabie in 2001) was hevig onder de indruk van mijn rijden. Maar ik was uit de kopgroep gelost, zei ik, volgens mijn coach is dat de grootste zonde! Maar ach, het was een goede training en een wijze les. Bovendien, na de koers legde Alastair uit met wie ik nou precies op pad was geweest: de top 10:

1 Chris Newton
2 Kevin Dawson
3 Graham Briggs
4 Ben Greenwood
5 Sam Webster
6 Robin Sharman
7 Dieter Droger
8 Stephen Feeney
9 Paul Oldham
10 Alastair Kay

De moraal van het verhaal: ook al heb je goede moraal, met een wereldkampioen, de beste Britse allrounder en de nationaal kampioen bij de Beloften in een kopgroep moet je op je tellen passen...

Veilig

2006-02-23T14:05:00.000+01:00

Vreest niet! Ik ben er nog. Ik verkeer in goede gezondheid en de drukte van de afgelopen dagen weerhield me van het schrijven van uitvoerige verhalen. Mij kan namelijk weinig gebeuren. Ik woon op de veiligste plek van Engeland, vermoed ik. Ongeveer tweehonderd meter (het kunnen ook yards zijn) voorbij mijn huis is het politiebureau van York. De auto's rijden af en aan met gillende sirenes en felle draailichten. Jawel, draailichten, want zo meent oom agent, het lichtje zwaait niet, maar draait. Juist...
Naast het politiebureau liggen de barrakken van het Tweede Signaal Regiment. Op weg naar de campus fiets ik tussen de twee delen van de militaire kazerne door en groet altijd vriendelijk en beleefd de soldaat met het automatische geweer. Sommige mensen kan je maar beter te vriend houden, zo lijkt me. Het grappige is dat op de achterkant van alle voertuigen een Union Jack en twee gekruiste sleutels gestickerd zijn. Perfect: de Leidse sleuteltjes in York.
Dus mocht er nu een eersteklas terrorist in Fulford College (zoals we ons nu gedoopt hebben, de polo's zijn nog in ontwikkeling) binnen dringen, dan zijn politie en leger binnen luttele seconden ter plaatse. Dit is een geruststellende gedachte in het land van Abu Hamza wiens echte naam Mustafa Kamel op zijn Engels uitgesproken werkelijk hilarisch is. (Must have a camel...) En als er onverhoopt een onverlaat een schilderijlijst kapot maakt, dan kunnen we meteen Fulford Picture Framing van de overkant laten aanrukken. Nee, mij kan niets gebeuren.

En dan tot slot het Wapen van Fulford College, ontworpen door Sasha en mij. Enige uitleg is op zijn plaats:
- De koeien staan voor de vlekkerige zoogdieren die grazen in de wei tussen ons huis en de campus en die hier in Engeland bekend staan als 'cows'. Ze zeggen geen boe, maar meuh. (Rare jongens die Engelsen)
- Het huis met de twee rode deuren is Fulford College zelf.
- De wereld staat symbool voor het internationale karakter van het huis, alhoewel Jiliangs Maleisië niet vertegenwoordigd is... Maar ja, ach, het is Azië maar.
- Dan hebben we de rivier, de Ouse die in het laatste vierkant aanwezig is. We wonen er vlakbij en voelen een enorme aantrekkingskracht tot het woelige water.
- Bovenop het wapen staat Paco, de huisplant, die het huiselijke karakter symboliseert in ons Babylonische huis.
- Tot slot de 'spreuk' onderaan. Dit is een verhaspeling van het Franse woord partouze, dat zoiets als orgie betekent en op de een of andere manier een running gag is in huize Fulford... Maar om niet als een stel puberale obscene studenten (!) over te komen hebben we geprobeerd de indruk te wekken dat het met de Ouse te maken heeft, en dat wij een deel van de wereld zijn. Diep...

Koud

2006-02-15T18:44:00.000+01:00

Tsja, in deze barre tijden zit u natuurlijk allen binnen aan de buis gekluisterd. Terwijl de wind om het huis giert, de pannen van het dak waaien en de buurvrouw haar hond uitlaat (hondenweer) is er gelukkig de warme wetenschap dat de Olympische Winterspelen bezig zijn. Het normale leven staat dan stil, bijna zoals de spoorwegstaking van 1903, slechts tien jaar voordat ik mijn moeder in een deken naar school bracht omdat de winter van 1913 zo extreem koud was. Ja, dat waren nog eens winters. Mannen liepen rond met beijsde baarden en vrouwen ook. Paarden vroren dood op de stoep en werden daarom de huizen ingehaald. Een overblijfsel hiervan zien we nog in de populaire liedcultuur. Dat was de enige tijd in het jaar dat je als jongen met je handen onder de dekens slapen omdat anders je vingers eraf vroren. In die dagen mocht je blij zijn als het boven de -10 kwam. Dat beschouwden we in die dagen als dooi, dan ging de knickerbocker uit de kast en kwamen de kuiten weer bloot, want kousen waren voor watjes. Ik herinner me nog goed hoe ik... Ho, wacht laat ik niet afdwalen naar de winter van 1913 noch naar de spoorwegstaking van 1903. Ik wilde het vandaag met u hebben over de Olympische Winterspelen, die vrijdag met zoveel grandeur begonnen.
Aanvankelijk heerste onder het Nederlandse volksdeel in Fulford Road 65/67 de angst dat de Spelen niet uigezonden zouden worden, maar deze angst bleek ongegrond. De BBC heeft vermoedelijk diep in de buidel moeten tasten om de rechten voor het evenement te verwerven, want het trekt immers onnoemlijk veel kijkers. Dus nu zend de Britse publieke zender op prime-time de belangrijkste sporten uit. De belangrijkste sporten zijn: curling en kunstschaatsen. U leest het goed, curling en kunstschaatsen. In deze sporten hebben de Britten ooit medailles behaalt en men teert nog steeds op dat succes. In 1984 namelijk wonnen Jayne Torvill en Christopher Dean goud met ijsdweilen. Het succes van de curlingers is redelijk recent (Salt Lake) en hierom zond men eergisteren opnieuw de gewonnen finale van vier jaar geleden uit, toen Engeland onder leiding van een blonde akela de Zwitsers in de pan hakten. (Zwitserland uit, altijd lastig? Ik dacht dat ze neutraal waren...)
Maar tussen al het vegen en zwieren door vang ik af en toe nog een glimp snelschaatsen op. Ze laten meestal alleen de 'medailleritten' zien, dus ik hoop dat de Nederlanders goed blijven/gaan presteren, want dan zie ik er nog wat van. Met weemoed denk ik aan Herbert Dijkstra en de truien van Mart Smeets...

Bezoek

2006-02-13T21:37:00.000+01:00

Dit weekend had Olijs bezoek. U weet dat we hem de vorige keer achtergelaten hadden bij Sintmaartensvlotbrug alwaar hij een brutale oude grijsaard ontvluchtte. Ik kan u mededelen dat hij zonder kleerscheuren op deze grijze, maar met zwarte accenten, bladzijde uit zijn levensgeschiedenis kan terugkijken. Olijs verkeert in blakende gezondheid en werkt wederom alle dagen van de week in de kleine klompenklopperij van opa Azram. (dat is geen Turks, dat is Westfries, komt van Miedema)
Maar in het weekend is hij vrij en hoeft hij geen klomp te kloppen. Dan gaat Olijs dingen doen. "Het is belangrijk", zo zegt hij altijd, "om nu en dan eens wat dingen te doen. Vooral het weekend leent zich uitermate goed voor het doen van dingen." Zo ook afgelopen weekend. Bij uitstek eigenlijk afgelopen weekend, want er kwam bezoek. En dingen doen alleen is maar alleen. Samen dingen doen is altijd een stuk plezieriger. Olijs keek dan ook al weken uit naar het bewuste weekeinde waarin een oude vriend, van over de grote plas, op bezoek zou komen. Helemaal vanuit Stavoren, een Oostfries zogezegd. Sierk-Jan Steigenga was ergens midden in de jaren negentig vanuit het veilige West-Friesland vertrokken naar het woestere moederland. Hier was hij neergestreken in een van de meest onaanzienlijke dorpjes in deze negorij: Goenga. Daar had hij met blote handen een boerderij gebouwd en was koeiensexer geworden, een edel beroep.
Maar nu had Sierk-Jan dus genoeg geld gespaard om zo snel als zijn skonkjes hem dragen konden de gevaarlijke overtocht te aanvaarden. Op de vroege mistige zaterdagmorgen kwam hij aan. Op de kaai stonden Olijs, opa Azram en de grote Friese stamboek Bertha BSC hem op te wachten. Kortom het hele dorp was uitgelopen. Ontdaan dooor zoveel vriendelijkheid pinkte Sierk-Jan een traantje weg en sloot de eveneens hevig snikkende Olijs in zijn armen: "Zo, ik ben er weer", sprak hij en dat was niets teveel gezegd. Hij was er weer.
Het hele weekend lang vulden Olijs en Sierk-Jan de tijd met spelletjes en uitstapjes in de omgeving. Het was weer net als vroeger toen ze de donkere bossen rond Midwoud en Hoogwoud onveilig maakten en de moeders hun kinderen voor het slapen bang maakten met de woorden: "als je nu niet braaf gaat slapen dan moet je mee met Olijs en Sierk-Jan en dan, en dan, en dan...!" Geen enkel kind kon die gedachte verdragen en deed dus prompt wat moeder vroeg. Slapen.
Olijs en zijn teurggekeerde strijdmakker reden op hun stalen rossen door de omgeving, bezochten Grootebroek, de middeleeuwse universiteitsstad. Daar in die stad studeren de kinderen van de Westfriese adel en notabelen, die niet slim genoeg zijn voor de prestigieuze Universiteit van Nibbixwoud.
Helaas kwam aan dit eindeloze weekend een eind en moest Sierk-Jan weer op huis aan. Met een hutkoffer vol nieuwe kleren in zijn ene en drie kilo biefstuk in de andere hand stapte hij de loopplank op.
"Tot ziens Olijs."
"Tot ziens S-J."
Terwijl de boot het ruime sop koos en Olijs' ogen zich vulden met evenzo zout water hoorde hij nog net Sierk-Jan roepen:"Weet je hoe de Engelsen rodelen noemen? ... Luge!"
"Goh", dacht Olijs, "dat is nog eens handig om te weten."

Bericht'n voor de fietsers

2006-02-06T14:57:00.000+01:00

Engelsen hebben een bijzondere manier om hun wegennet te onderhouden. Om het wegdek te beschermen smeren ze er een mengsel van drek, leem, pekel en diesel op. Dit voorkomt de zogenaamde asfaltcorrosie. Nadeel is echter dat het wegdek glad als ijs wordt. Zo kan het gebeuren dat bij het binnenrijden van York, nabij de paardenrenbaan, de fietser niet het gebruikelijke tweederde deel van de minirotonde aflegt, maar halverwege slippend en slechts door acrobatisch wonderwerk overeind blijvend rechtdoor gaat. Dan mag de fietser zich verheugen dat zich daar een stoep bevindt en geen gapend gat of een diep ravijn.

Gratis

2006-02-05T16:27:00.000+01:00

De Wet van Beijen:
In het dagelijks leven geeft de Nederlandse Erasmusstudent ponden uit alsof het euro's zijn. Dit zijn het niet. De pond is ongeveer anderhalve euro (in waarde) en ook de munten zijn verschillend. Zo hebben de Engelse om een duistere reden een 2 pence munt ter grootte van een wagenwiel. Het is verreweg de grootste munt. Een keer niet gepast betalen betekent bovendien een portemonnee gevuld met pennies en die waardeloze rijksdaalderachtige munten.
In al deze miserie fonkelt echter een lichtpuntje: kortingen. Daar zijn de engelsen dol op. Wie niet? Ik heb al twee keer geluk gehad en de vrekkige Hollander in mij eens lekker verwend.
Toen Frank bij mij op bezoek kwam (vorige week donderdag) had zijn trein vertraging. Omdat ik al naar het station aan het lopen was besloot ik om even de stad in te gaan. Ik ging naar de Gap omdat daar een jasje hing dat ik wilde kopen. Bovendien was het in de uitverkoop, dus echt duur kon het niet zijn. Bij nadere inspectie bleek het £49.99 te kosten. Bijna vijftig pond dus. Nou geef ik vaak ponden uit of het euro's zijn, toch was dit jasje een kleine vijfenzeventig euro. Hmm. Ik besloot, na ampel beraad met mijn andere persoonlijkheden ('Das niet duur' 'Nee' 'Hoewel..., nee'), het te kopen. Met een energieke pas hobbelde ik naar de kassa. Alwaar de kassamevrouw me toevertrouwde dat dit jasje met fijne snit slechts £8.97 kostte. Dat is bijna negen pond! Zelfs als ik ponden uit zou geven als euro's... dan nog! Sindsdien draag ik het ding dag en nacht, want van zo'n voordeel moet een mens optimaal genieten.
De dag erna volgde nog meer voordeel. Ik was die week erg onder de indruk geraakt van de Times. Wat een heerlijke krant. Daarom was ik de stad in te gaan om een exemplaar aan te schaffen. Vreemd genoeg zaten alle exemplaren op deze vrijdagmiddag in een cellofaantje. Maar ik liet me niet afschrikken door hun vreemde voorkomen en nam de bovenste krant van de stapel. Bij de kassa ontstond enige ophef omdat er kennelijk iets miste in mijn cellofaan. De verrassing was des te groter bij mij toen bleek dat ik een roman bij de krant cadeau kreeg. Hugo Hamilton's 'The Speckled People'. De kaft alleen al! Had ik zomaar voor £0.60 (iets meer dan een halve pond) een prachtig boek dat mij nu al de hele week boeit. Als ik niet aan het studeren ben natuurlijk, ik had het namelijk nogal druk de afgelopen week. Dat verklaart mijn zeven dagen durende mediastilte.
Ik moest de laatste hand leggen aan mijn werkstuk voor Onderzoeksseminar III, de biografie van Hanns Albin Rauter. Verder gingen mijn reguliere lessen hier ook gewoon door.
Gisteren hadden we een huisfeest in Huize Fulford. Sasha en Samia vierden beiden hun verjaardag. We begonnen de avond met een waar feestmaal dat Chiara in elkaar gedraaid had. De heerlijkste pizza's... Vervolgens hebben Claudia en ik een vrachtwagenlading ballonnen opgeblazen, waarvan ik nu nog de spierpijn in mijn wangen voel. Er zaten namelijk van die langwerpige tussen en het is een ware crime om die op te blazen. Het is nu alsof ik een hamster ben die teveel mondvoorraad in zijn wangen heeft geduwd en nu met heen en weer zwabberende wangzakken door het leven moet. Daarna stroomde het huis vol met studenten van velerlei pluimage (wederom voornamelijk Frans) en ontvouwde zich een magnifiek feest. De sfeer was buitengewoon goed en aan de ravage te zien die ik vanochtend aantrof toen ik om acht uur opstond (ik ging meedoen met de reliability ride van Clifton) had iedereen het naar zijn zin gehad. En toen ik terugkwam was een groot deel van de rommel opgeruimd en zat een groot deel van mijn huisgenoten zowaar aan een heus Engels ontbijt.
En nadat ik me ontdaan had van een dikke laag echte Engelse pekel en drek trakteerde ik mezelf op toost met kaas, lemon curd en marmite (niet allemaal door elkaar) en een grapefruit. Lekker... Hmmm. (belangrijk is om te weten dat ons gebaar voor 'hmmm lekker', het langs je oor zwaaien van je hand, in de meeste andere landen iets heel anders betekent. Meestal heeft het met een handgemeen te maken, u bent gewaarschuwd)

Meegemaakt en opgemerkt

2006-01-29T19:51:00.000+01:00

* Een 'presentation' betekent geen presentatie, maar een samenvat- en voorleesbeurt.
* Op een Grieks feest draaien ze daadwerkelijk de Sirtaki en dansen de jongens met hun armen in de lucht. (borden blijven heel)
* 'Chips & Cheese' is een aanrader.
* Een 'Reliability Ride' heet niet zo omdat het zo'n betrouwbare groep renners is, maar omdat je alleen op je zelf kan vertrouwen.
* Engelsen hebben slechts een beperkt vélobulaire (fietsidioom). Geen 'porridge in the legs' of 'with your hole open'.
* Een echte Engelse fietserslunch (althans bij Charlie) bestaat uit witte boterhammen met gebakken spek en bruine saus en ettelijke kopjes thee met melk (hoera!).
* York heeft zo'n onverstaanbaar accent dat Yorkers elkaar niet eens begrijpen.

Is that all, lov'?
- Yes, it is.

Lyriek

2006-01-24T20:05:00.000+01:00

Wat een weer vandaag! De Anglicanen alhier klagen steen en been over de bittere koude, maar ik geniet met volle teugen. Had ik schaatsen bij me, dan waren ze uit het vet en stond ik ze nu zingend te slijpen. Hoewel, er zijn hier weinig sloten en meren die daadwerkelijk dicht zouden kunnen vriezen. Gelukkig heb ik altijd nog mijn rijwiel. Mijn stalen ros, uit het vet noch geslepen, maar toch voldoet ie. Mijn trouwe tweewieler.
Het weer gaf de ommelanden een luister mee die ik nog niet eerder zo had ervaren. De blauwe lucht, het laagje mist boven de groene velden en het VSM landschap: bomen en heuvels vormden een pastelkleurig landschap dat steeds lichter werd tot het vervaagde in de lucht. Geen horizon.
Dat was nog toen het licht was, maar nu 's avonds voegt York een extra dimensie toe aan het winterweer, en andersom. De hele stad ruikt prikkelende naar kolenkachels. De rook kringelt op uit de vele schoorstenen envermengt zich met de mist. Dit geeft de stad een mystiek (of is het juist mistiek?) sfeertje.

De maaltijd wacht. Stamppot? Snert? Yorkshire pudding?

Bergafwaarts

2006-01-21T16:43:00.000+01:00

Vandaag heb ik me voor en training bij de mannen (en een vrouw) van Clifton Cycling Club gevoegd. Ik had op internet gelezen dat ze elke zaterdag vanuit het centrum de omgeving in trokken, en dat leek me wel wat. Een kans om mensen te ontmoeten en om de omgeving een beetje te leren kennen.
Iets over tienen vertrokken we met een mannetje of twaalf voor een tocht heen en weer naar Malton. Hier liggen een aantal Zuid-Limburgachtige steile korte heuvels, en die zochten we natuurlijk op. Een beetje een wielrenner houdt niet van plat. (ik wel, maar ik hou ook van spaghetti met komijnenkaas en appelstroop, dus dat zegt niets) Het tempo lag niet heel hoog en aanvankelijk dacht ik dat ik erna misschien nog wat extra zou gaan trainen, maar de heuvels bleken echte kuitenbijters te zijn, dus na 2,5 uur had ik wel genoeg gedaan. Gelukkig ging het af en toe ook naar beneden en nu heb ik als maximum 78km per uur op mijn tellertje staan. Gordels vast...
Ik heb me tijdens de rit een beetje laten voorlichten over de wielrennerij in de omgeving. Er is voldoende te doen, zo begreep ik. Tijdritcompetities, wegwedstrijden en zelfs criteriums.
Toen de groep probeerde een soort wedstrijdje te maken van het einde van de tocht kwam ik met Charlie alleen vooruit te zitten. Vlak voor het plaatsnaambordje (niet York, maar de naam is me ontschoten) reed ik hem los. Hij was onder de indruk. Ik werd door hem meteen gerecruteerd voor de openingswedstrijd van het seizoen. Dit is op de eerste zaterdag in maart in Liverpool. Het is een zogenaamde handicaprace. Dit betekent niet dat er alleen kleurenblinde, krombenige en slordig in elkaar gezette coureurs mogen deelnemen. Het houdt, als ik het goed begrepen heb in, dat iedereen op een andere plek op het parcours begint, met de 'langzaamsten' vooraan en de snelsten achteraan, zodat het bij de finish heel spannend wordt. Lijkt me leuk.
Daarnaast verzekerde Charlie me dat ik altijd wel een lift naar de wedstrijden in de buurt kon krijgen. Dat is natuurlijk ideaal.
Tijdens de rit heb ik niet alleen Engels gepraat, want het bleek dat een van de renners Nederlands en bestuurskunde had gestudeerd in Hull. En ik moet zeggen, hij sprak goed Nederlands. Ok, zijn accent was een beetje vreemd, maar nog altijf beter dan veel in Nederland wonende Engelsen. Zijn zinsbouw was echter perfect en het was best grappig om met een Engelsman Nederlands te praten. Ik kan het nog.
Kortom, ik heb een prettige training beleefd en morgen ga ik met Charlie en een voor mij nog onbekende ander de hogere heuvels aan de westkant van York in. Boterhammen mee dus.

Ondeugend

2006-01-18T23:22:00.000+01:00

Vandaag had ik mijn eerste college... Ja, het was een zware anderhalve week. Na binnenkomst in de haast onvindbare zaal, toch gevonden, nam ik plaats op een stoel in de kring. Ik was weer helemaal terug in mijn kindertijd (heb ik eigenlijk nooit verlaten, maar dat terzijde) op de Dukdalf. Een kringgesprek! Ik had alleen niets bij me. Geen object voor de vreemde-dingenkring, geen artikel voor de krantenkring, geen versje voor de gedichtenkring. Niets. Ik hoopte dat het een vertelkring zou zijn. En gelukkig, dat was het ook.
Vreemder voor me was de stoel waar ik in zat. Het had slechts aan één kant een armleuning. En daar zat een tafeltje aan vast. Je weet wel zo'n Amerikaans schoolstoeltafeltje. Zo een waar met geen mogelijkheid een multomap op past. Nou heb ik geen klapper, dus dat kwam goed uit. Maar ik vond het een ervaring. Ik voelde me helemaal saved by the bell.
Wel merkte ik dat de stoelen een verkeerde verhouding hebben, althans met mij. Om namelijk een beetje goed te kunnen schrijven moet ik onderuitzakken. Dan pas kan ik mijn onderarm op het tafeltje leggen. Maar nu het probleem: van mijn moeder moet ik altijd rechtop zitten! Want anders groei ik krom, zoals zovelen aan mijn vaderskant van de familie. Maar belangrijker nog: onderuitgezakte studenten maken volgens mijn moeder een ongeïnteresseerde indruk, en dat wil ik ten allen tijde vermijden.
Ik stond dus voor een torenhoog dilemma. Ofwel mijn academische vorming verwaarlozen door niet mee te schrijven. Ofwel door ongehoorzaam te zijn. Wat een gruwelijk keuze. Maar ik heb uiteindelijk besloten om met een uitermate geïnteresseerd gezicht iets onderuitgezakt me volledig op het onderwerp te storten. Madness and the Asylum, net wat voor mij!

Feest en lange marsen

2006-01-15T19:03:00.000+01:00

Gisteravond was mijn eerste huisfeest in York. Omdat de tentamens voorbij waren, die zijn hier aan het begin van het nieuwe blok, en omdat er nieuwe mensen in het huis waren. (waaronder ik inderdaad) Helaas was er voor het feest niet omstandig geadverteerd en dus was de opkomst redelijk gering. Een groot deel van de huisgenoten was er niet... Dit mocht de pret echter in het geheel niet drukken. Er waren voldoende versnaperingen, voldoende Fransen voor de sfeer en een prettige ambiance. Toen rond middernacht, of even erna, de Strongbow en andere spiritualia opraakten besloten de Franse fuifnummers om een ander feest te bezoeken. Altijd op zoek naar nieuwe horizonten besloot de meerderheid van de feestvierenden mee te gaan op weg naar het volgende huisfeest, slechts vijfentwintig minuten lopen van Fulford Road.
Op dit moment in het verhaal is het belangrijk om even terug te gaan naar de avond ervoor. Die avond hadden we met een groepje besloten uit te gaan. In eerste instantie had Gildas ons voortvarend naar een soort loungeclub geleid, alwaar Guillaume en enkele andere Franse studenten zich in weelde wentelden. Dit prettige knijpje sloot echter al om elf uur de deuren en dus stonden we snel weer buiten. Op dat moment namen de Fransen het heft in handen, maar zoals zou blijken, met de Franse slag. Na twintig minuten wandelen bleken we namelijk op weg te zijn geweest naar een reggae feest dat al afgelopen was. Onverrichterzake keerden we weer terug binnen de muren van York. (Echter vlak voor de muren in een parkje zagen we nog wel een beschonken Engels vrouwspersoon met haar billen bloot op het gras liggen terwijl even bezopen vriendinnen probeerden haar af te schermen van nieuwsgierige voorbijgangers, tevergeefs. Vermoedelijk moest het meisje plassen, maar was die handeling iets te ingewikkeld in benevelde toestand en was ze omgevallen. Over twee weken kan ik kwartetten met blote ledematen!)Uiteindelijk hebben we nog een pub gevonden waar we alsnog een prettige tijd hebben beleefd.
Toch betekende hetgene dat we vrijdag meemaakten een voorbode voor wat ons zaterdag te wachten stond. We gingen naar een huisfeest waar Harriet aanwezig was. Aanvankelijk wisten we alleen de straat waar het huis in kwestie, en dus ook het feest, zich bevond. Onderweg kregen we meer informatie: het was nummer 141, maar Harriet had left the building. Na ampel beraad besloten we om als doorgewinterde party crashers toch onze weg te vervolgen naar het feest. We hebben echter huisnummer 141 helemaal nooit gevonden. De rijtjeshuizen stopten bij 125 en gingen verder bij 145. Daartussen zaten twee appartementen complexen. Eén ervan met huisnummer 127 en de ander had de nummering van de zijstraat. Kortom we bevonden ons in een soort Bermudadriehoek waar huizen en feesten in het niets leken te verdwijnen. Na veel vruchteloze zoekpogingen hebben we het opgegeven en zijn we terug gegaan en hebben ons bed opgezocht...
Kortom, ik heb me uitstekend vermaakt. Ik heb het niet snel koud en ik heb geen problemen met nutteloze verplaatsingen (anders neem je niet deel aan de Ronde van Abbenbroek). Bovendien is het erg grappig om te zien hoe iederen elkaar als makke schapen volgt terwijl er geen duidelijk plan is. Ik dacht altijd dat dit een Italiaans verschijnsel was, ik noem een Voghera, maar kennelijk is het wijder verbreid.
Ja, je maakt wat mee als Vredestein band.

Vers

2006-01-12T21:59:00.000+01:00

Ik heb in de tussentijd kennis gemaakt met meer huisgenoten, en het leek me leuk om die ook even aan jullie voor te stellen. Op de avond van mijn eerste post leerde ik juliang (fonetisch) kennen. Hij is een Maleiër en stelt voortdurend vragen. Hij woont net als ik op de begane grond.
Daarnaast arriveerde enkele dagen geleden Inez, een klein Spaans meisje uit Sevilla. Zij bleek de vriendin van Gildas te zijn en oimdat ze elkaar tijdens de vakantie niet gezien hadden zaten ze gezellig samen spaanse ham en franse kaas te verorberen. Gelukkig kregen wij ook een hapje.
Naast deze kleine Spaanse werden we ook nog eens getrakteerd op de terugkeer van een Franse armada. Samia uit Toulouse en Emiline uit Marseille praten nu voortdurend frans met Gildas en Guillaume, een huisvriend. Dit zorgt voor een kakofonie aan geluid omdat de helft van het huis gebrekkig engels praat en bovendien altijd de televisie aan staat. We hebben maar vijf netten, dus meestal staat er een programma over chimpansees aan of darts, zoals vandaag. Jelle Klaasen heeft gewonnen! Jee!
Maar goed, behalve voornoemde buitenlanders heb ik vanavond kennis gemaakt met een inboorling, te weten Rob. Rob ziet er uit als een verlopen Daniël Lohues. Hij heeft dezelfde pafferige kop, donkere krullen en dikke buik. Wel heeft hij een bril, en geen zonnebril zoals Lohues weleens op heeft. Dus het is 'm niet. Misschien speelt hij wel heel goede blues. Daar moet ik eens naar informeren.
Ik heb nog steeds de mythische James niet ontmoet, maar ik heb wel Patrick zien lachen toen we gisteren met onze laptops in de keuken zaten en elkaar onze muziek lieten horen. Men was overigens niet zo gecharmeerd van I wanna be a hippy van de party animals. Onbegrijpelijk!

Dan zou ik graag deze update willen afsluiten met een paar losse opmerkingen:

- Engelsen rijden links, maar lopen rechts. Waarom?

- Ik rij af en toe rechts, maar kom er meestal op tijd achter dat dit niet de bedoeling is.

- Als je very outgoing bent betekent dit niet dat je een uitgaanstype bent.

- Waarom kan je in elke supermarkt dozen vol kant en klare maaltijden kopen, maar geen bladerdeeg, witlof, lemon curd en aanmaaklimonade? Schande!

- In Engeland is het hip om zadels te jatten, daarom zit mijn zadel nu met een slot aan mijn fiets.

Fietstocht

2006-01-11T23:46:00.000+01:00

Van York
via Rufforth
en Hutton Wandesley
rechtdoor in Long Marston.
Na Bickerton
linksaf naar Walton,
daar de tweede links richting Wighill.
Aldaar rechtsaf naar Tadcaster
en Bolton Percy.
Linksaf: Appleton Roebuck.
Tweede links naar Acaster Malbis,
Copmanthorpe,
Bishopsthorpe,
en Fulford.

Mind the pedestrian!

Loflied

2006-01-11T23:25:00.000+01:00

Dankzij Nynke eet ik nog elke ochtend een lekker grote bak Brinta(bee). Waarvoor dank. Dit tot verbijstering van Chris, onze poetskabouter, die zelf altijd bij ons tosti’s staat te bakken, zoals vanmorgen. Of hij zit televisie te kijken. Of hij leest de krant. Of hij houdt een praatje. Hij doet een heleboel, maar hij doet bar weinig. Hij moet elke dag vier uur lang ons huis schoon maken(al ridicuul genoeg, zo vies zijn we niet), maar desalniettemin is het er niet okselfris. Maar dit terzijde.
Brinta dus. Ik ben elke dag weer dankbaar dat meneer Brinta ooit dit ontbijt der kampioenen heeft uitgevonden. Wat is er immers lekkerder dan een groot bord dampende Brinta? Het parfum van gekookt karton met melk doet zelfs de grootste chagrijn met een ochtendhumeur lachend de dag tegemoet treden…
Zoals de goden allemaal afkomen op de zoete geur van ambrozijn diep opsnuiven als hen op de Olympos een feestmaal te wachten staat, zo sta ik ’s ochtends in de keuken van mijn studentenhuis in York. Met bibberende neusvleugels van genot en de wetenschap dat ik de dag mag beginnen met zo een hemels maal. Dan ben ik geroerd tot in het diepst van mijn ziel. (Dat is belangrijk anders brandt het aan, dus: goed roeren)
Oh Brinta! Je bent een genoegen voor elk zintuig. Je smaak, als de beste wijn. Je geur als een bloemenbed in april. Het geluid dat je maakt wanneer ik het met aan kunst grenzende elegantie in mijn papbak kwak. Oh, en dan heb ik het nog niet eens over je textuur, hoe het voelt. Niets is zachter, daar kunnen geen babybilletjes tegenop. Nee zelfs Page komt er niet bij in de buurt. Het is alsof ik zijde inhaleer. In één woord: supercalifragilisticexpialidoceous!
Maar gruwel, over enkele dagen zal het pak leeg zijn… Heeft mijn leven dan nog zin? Wat moet ik dan? Eieren, champignons, bacon, worstjes, tomaten, bonen, jam en toost?

Full English Breakfast?

There once was an old man in York,
He was killed with only a fork.
The killer was caught,
Said: "Just as I thought
Human flesh tastes better than pork."

Uit

2006-01-09T12:48:00.000+01:00

Op de eerste zaterdagavond was het meteen raak. De pub lonkte. De roep was te luid om het te weerstaan en daarom had Gildas een aantal jongelingen uit Fulford Road 65-67 opgetrommeld om York eens even goed onveilig te gaan maken. Zo gezegd, so done.

Claudia, Gildas, Sacha, Chiara, Martha, Mikhail en Erik wandelden langs de Ouse naar het centrum waar de gehele Yorkse jeugd al op de been was om eens flink te gaan kantelen. Het was pas half tien, voor de Hollander in het gezelschap was het dus een behoorlijk vreemd gezicht. In Nederland ben je niet bepaald hip als je al om half tien je stampub in komt waaien. Nee, het liefst steek de Nederlander zijn hoofd pas rond middernacht om de deur van Lokaal 9. Maar dit was niet het enige dat opviel. Eigenlijk vielen de nieuw aangekomen Erasmusstudenten van de ene verbazing in de andere. Zo bleken Engelse meisjes het dragen van een jas op een natte koude winteravond volkomen onnodig te vinden. Op naaldhakken en in opzichtige kleding gehuld bibberden ze door de straten. Het leek haast of er een themafeestje in de stad was waarvoor de dames zich verkleed hadden. Het leek wel of het een wedstrijdje sletterig kleden was. Maar nee, dit is folklore, bezweerde Gildas. Je kan de Engelse meisjes alles laten doen op een uitgaansavond, knipoog, niets is te gek. Maar na afloop zijn ze je naam vergeten, zuchtte hij.

Na enkele vruchteloze pogingen om een geschikte pub (waaronder café Orgasmic!?) te vinden zeeg het groepje neer in de zachte stoelen van een knijpje aan de oever van de Ouse. Hier probeerden zij elkaars talen te spreken, dat lukte heel behoorlijk. Nazdravje, prost, santé, salute, proost, cheers! De muziek was een vreemde mix van Franz Ferdinand, Abba en de Spice Girls. Kortom de stemming was opperbest.

Rond middernacht keerden de studenten huiswaarts en waren ze getuige van een opzienbarende gebeurtenis, althans in hun ogen. Vlak voor het groepje waggelde namelijk een zwaar beschonken Engelse met vriend. Zij, fors uitgevallen, had moeite om te blijven staan op haar hakken. Hij had moeite om haar overeind te houden, zij was immers fors gebouwd. Aanvankelijk zwalkten ze nog vrij succesvol, ze kwamen vooruit. Plotseling bukte de deerne, wellicht omdat er iets aan haar schoen markeerde, wellicht zonder reden ze was tenslotte lam. Bij deze onverwachte manoeuvre lichtte haar onderrug annex aanzet tot bilspleet bleek op in het licht van de straatlantaarns. Daar bevond zich een tatoeage. Ze had haar naam op haar rug getatoeëerd! Waarom? Wie zet in vredesnaam zijn naam op zijn rug? Was het opdat mannen ’s ochtends bij het ontwaken dan toch haar naam wisten als ze heimelijk haar kamer verlieten? Met moeite hees haar vriend haar overeind, en voort ging de tocht.

Maar het zat het koppel tegen. Na het oversteken van een straat was de schoen van de dame half los geraakt. Aangezien zij zich onmogelijk kon bukken om er iets aan te doen had de man zich laten verleiden tot hulp. Zonder enig succes stond hij aan haar voet te sjorren. Of hij nu uit evenwicht was geraakt en zich aan haar had vastgegrepen of dat zij zelf debet was aan datgene dat volgde is onduidelijk. Wel duidelijk was dat ze daar plotseling met een borst uit haar shirt tegen de gevel hing terwijl de jongen zijn aandacht nog volledig op haar schoen gericht had. Al met al maakte ze geen charmante indruk…

Toen zei Sacha: “En het was niet eens een mooie borst. Hij was lelijk!” En zo was het.

York

2006-01-09T12:29:00.000+01:00

De komende zes maanden zal zich op deze plek een verhaal ontspinnen over een studentenhuis te York.

Hoofdpersonen:

Erik: De verteller. Nederlander van geboorte, Leidenaar uit overtuiging. (Wielrenner) Waarschijnlijk bij de lezer wel bekend…

Gildas: Fransman. Klein van stuk, maar vol met energie. Hij komt uit de omgeving van Parijs en studeert in Tours. Gildas is een vrolijke jongen, die nieuwe bewoners van het huis meteen op sleeptouw neemt met zijn schattige accent. Studeert geschiedenis. Buurman van Erik, in kamer 002.

Sacha: Ronde Amerikaanse met rood haar. (mooi rood is niet lelijk) Komt uit Californië, studeert in Berkeley. Ze woont net als Gildas al enkele maanden in het huis met de twee rode voordeuren, Fulford Road 65-67. Wanneer ze samen is met de kleine fransoos dan zijn ze net broer en zus. Doet ook geschiedenis.

Chiara: Italiaanse uit Bologna. Ze voldoet volkomen aan het stereotype Italiaanse beeld. Bruine ogen, zwart haar en onverstaanbaar accent. Ze lacht veel en heeft woordvindingsproblemen. Studeert biologie. Tegelijk met Erik aangekomen. Ze trekt veel op met een Italiaans vriendinnetje, Martha.

Mikhail: Komt uit Manchester, althans sinds vijf jaar geleden. Op zijn zeventiende is hij uit Rusland naar Engeland verhuist, maar maakt nog steeds een Russische indruk. Hij heeft een pokdalig gezicht, een modieus matje en is altijd charmant gekleed. Lange dunne jongen die op onnavolgbare wijze zijn muts kan afdoen. (hij rolt ‘m op tot boven op zijn kruin, buigt licht en neemt hem af) Studeert economie en management, of iets in die richting.

Claudia: Duitse. Ze zou aan Simon gekoppeld moeten worden want ze komt uit Bayreuth… Is vriendelijk, maar kijkt af en toe met licht wantrouwen in het rond. Fluistert af en toe met Sacha. Ze studeert biochemie.

David: Amerikaan uit Columbus, Ohio. Maakt meteen een Amerikaans gezellige indruk. Kent mensen uit Utrecht. Altijd een pré. Hij studeert economie (hier maakt de schrijver wellicht een vergissing, is het namelijk eigenlijk vergeten. Maar ja, het gaat om het verhaal). Laatste aanwinst van het huis. Arriveerde gisteren en betrok de andere kamer die aan die van Erik grenst.

Patrick: Eén van de weinige Engelsen in het huis (van de vijftien zijn het er ongeveer drie). Maakt zijn volk te schande door bebaard door het huis te stommelen zonder enig contact te maken met nieuwe huisgenoten. Verdere gegevens onbekend, hier zal navraag naar worden verricht.

James: Mythische bewoner van de tweede verdieping. Schijnt zichzelf te vervuilen en hiermee zelfs zijn overbuurman Mikhail van stankoverlast te voorzien. Plast bovendien nogal eens naast de wc op de tweede verdieping.

Chris: Schoonmaker, komt elke dag (behalve in het weekend). Zegt veel, doet weinig. Mist een halve voortand, de rest van de tanden zijn niet schoon. Schoonmaken Chris!

Dit is de aftrap, met deze 11 personen begint het avontuur. In de loop van het verhaal zullen er meer en meer personen bijkomen, tot er een afgerond geheel van is gebreid. Veel plezier!

Gele waterfontein

2006-01-02T12:10:00.000+01:00

Vanochtend werd ik op het station van Leiden aangesproken door een vlotte jongeman in een geel windjack: "Wist u dat gehandicapte kinderen zeven keer meer gepest worden dan normale kinderen?" (Goh, dat ligt toch voor de hand) Ik maakte de menslievende vrijwilliger duidelijk dat ik haast had en dus geen tijd had voor een stichtend praatje. Maar ik dacht iets anders... Ik ben namelijk zelf sporadisch gehandicapt. Nu doel ik niet op mijn onvoorspelbare kleurenblindheid, maar op mijn aanvallen van doofheid.
Sinds vannacht ben ik weer eens doof aan mijn linker oor. Hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt een gemene ontsteking de slechthorendheid. Alles dat van links komt(de kogel?) klinkt alsof het plaatsvindt in een douchecabine of een zwembad. Daarbij veroorzaakt de druk op mijn trommelvlies ook af en toe een lichte duizeling. Geen paniek! Ik heb geen beroerte, ik kom nog soepel uit mijn woorden en er hangt nergens een mondhoek scheef.
Deze zomer viel het me nog op dat ik al twee jaar geen oorontsteking had gehad. Dat was me nog nooit overkomen, in mijn herinnering heb ik elk jaar in ieder geval één keer met watjes in mijn oren rondgewaggeld. Hierdoor heb ik al in een vroeg stadium afscheid genomen van een carrière in de wedstrijdzwemsport, ik was het duiken verleerd. De ergste keer was toen ik in de tweede of derde van het gymnasium zat, toen had ik een ontsteking aan beide oren. Dat betekende datik al helemaal met mijn kop in een aquarium rondliep. Bovendien, watjes werden toen (nu wel natuurlijk) niet gezien als bewonderenswaardige oorversierselen. Maar ja, ik kon moeilijk zonder stoppend materiaal in mijn gehoororgaan in de klas plaatsnemen. Een tsunami aan pus had dan zonder twijfel mijn klasgenoten doen verdrinken. Erg onaangenaam allemaal. En alle kosten voor herdenkingsdiensten en stille tochten. Nee, dat wilde ik niet op mijn geweten hebben.
Terugdenkend aan deze tijd en denkend aan gepeste gehandicapte kinderen (het zijn vaak de allerliefste...) trok Allard van Gils aan mijn geestesoog voorbij. Allard (Dralla nav Slig voor vrienden) was een jongen in mijn klas met een absurd groot achterhoofd. Hij schiep genoegen in het sarren en pesten van mens en dier samen met zijn strijdmakker Thomas Matheussens. Ze schoten met gummetjes, spoten zesdeklassers nat met water, ze pisten op het matras van een zwerver bij onze school, ze visten met hengels op jonge eendjes. Kortom jongens waren ze, maar wel aardige jongens. Overigens moet ik wel vermelden dat Thomas in alle opzichten vervelend was en Allard nog in ieder geval een zeker gevoel voor humor bezat, hiervan getuigde zijn spreekbeurt over waterhoofden...
Ik werd doorgaans niet gepest, niet dat ik populair was, maar ik gaf kennelijk geen aanleiding tot spot. Behalve natuurlijk toen ik met twee watjes in mijn oren in de klas zat, die dagen heeft Allard mij 'gele waterfontein' gedoopt. Ik hoop dat deze ontsteking van korte aard zal zijn en ik niet bij mijn eerste kennismaking met de Yorkshire studenten meteen bekend zal staan als de 'yellow water fountain'. Ugh!

Wat ben ik?

2005-12-27T14:33:00.000+01:00

Tijdens Sinterkerst, dé traditionele feestdag op 23 december, verzamelde een hechte vriendengroep zich in het legendarische Grote Lombokhuis (te Lombok). Aan de lange schragentafels laafden zij zich aan de heerlijkste spijzen. De ene gang was nog orgastischer dan de andere. Iedereen had duidelijk zijn best gedaan. Het was een lust voor het oog, een lust voor de tong en bovendien een lust voor het oor. Het vrolijk gekwinkeleer van de adolescenten vulde de ruimte en zou zelfs de grootste zwartgallige piskijker een lach op het gezicht hebben getoverd.
In deze amicale ambiance ontvouwde zich na het copuleuze diner het belangrijkste van deze decemberavond: de uitwisseling der geschenken... Niemand had zich hier met een jantje-van-leiden afgemaakt. Desalniettemin werd het een grote janboel van cadeaupapier en ellenlange gedichten, nee de aanwezigen waren niet voor jandoedel bijeengekomen. Het was geen avond van Jan kom kietel me.
Na het uiteenscheuren der papieren verpakkingen van de pakjes ontspon zich een gesprek over de vraag wie de grootste nerd was. De vrienden kwamen er niet uit. Maar gelukkig staat de moderne techniek voor niets, er bestaat een testje voor. De schrijver dezes kan met gepaste trots melden een score van 95% te hebben gehaald! Een volbloednerd.

Een schizofreen is nooit alleen...

2005-12-22T00:02:00.000+01:00

Sommige dingen kan je niet alleen doen. Of je kan ze niet alleen doen.
Een aantal voorbeelden:

- Merci kopen en opeten.
- Kaasfonduen.
- Badmintonnen.
- Wippen.(Let wel, op een wip! Geen wipkip.)

Sommige dingen kan je alleen alleen doen. Of je kan ze alleen alleen doen.
Een aantal voorbeelden:

- Bij jezelf te rade gaan.
- Een solo. (Lang of kort, maakt niet uit.)
- Dromen.
- Alleen zijn.

Sommige dingen kan je alleen niet alleen, maar ook niet niet alleen. Of je kan ze alleen niet alleen, maar ook niet niet alleen.

En dat is pas echt jammer.

Ouderwets stevig swingen II

2005-12-17T22:39:00.000+01:00

Er is één ding dat me al jaren bezig houdt.
Wat fluit een hardcore death-metal fan op de fiets?
Hier zou een wetenschapper zich eens over moeten buigen. Er zijn natuurlijk verschillende mogelijkheden:
1. De death-metal fanaticus heeft altijd een mp3 speler op zijn harses. (foute boel)
2. De dode-metaal liefhebber fluit niet, maar brult. (huuuuu, eng!)
3. Het langharig tuig fietst niet. (schande! schande! schande! Driewerf schande! Wie fietst er nou niet? Rota ruo, ergo sum!, dat zeiden de groten der klassieken al.)

Wie, o wie helpt me uit de brand? Ik ben als dikke tante Mina Lutteput. Wie? Wie? Misschien ken je iemand die van die muziek houdt. Ja, normaliter hou je dat geheim, maar dit is wetenschap. De onderste steen moet boven!

PS Boudewijn de Groot heeft ooit 'A well respected man' van de Kinks gecoverd. Ik ken pas sinds kort het nummer van de Kinks (dankzij Pim en Suzan), nu nog op zoek naar die van Boudewijn de Groot.
Wat een toeval! De Kinks en Boudewijn de Groot in één, kan het beter? Het antwoord volgt later...

Blues

2005-12-15T21:56:00.000+01:00

Het is een bekend gegeven, verdriet leidt tot het mooiste. De mooiste liederen, gedichten, boeken en schilderijen gaan over verdriet. En het summum van verdriet is zonder twijfel liefdesverdriet. Dit leidt tot grootse inspiratie, zegt men.
Is inspiratie nat en rolt het uit je ogen? Ik hoop het, want dan kunnen jullie ongetwijfeld binnenkort mijn eerste roman verwachten. Een vuistdik boek met de titel Hemelzwart. Ook vermoed ik dat mijn eerste film, Starstruck, in januari in de meeste bioscopen vertoond zal worden. Gaat erheen! Of luister anders naar de luisterliedjes met een scherp randje die op de cd Constant Huygens Unplugged te beluisteren zijn. Een cd, ook van mijn hand.
Vooralsnog is het behoorlijk leeg.

Blusdeken

2005-12-14T19:46:00.000+01:00

In de serie Gezinsverhalen volgt nu het verslag van het vertoeven van de Van Lakervelden in den vreemde.

Het gezin zat al weken uit te kijken naar de reis. De voorpret was zo enorm dat het werkelijke bezoek alleen maar tegen zou kunnen vallen, maar dit bleek niet het geval. Gelukkig maar. "Maar waarheen", zult u zich afvragen, "zou het befaamde Leidse vijftal afreizen?" Welnu, beste lezer, naar Lancaster. Aldaar zou de oudste telg haar mastertitel uitgereikt krijgen. (Ach, wat worden kinderen toch snel oud. Ik weet nog goed hoe ze geboren werd, tsja...) Ja, zo'n uitreiking der mastertitel is waarlijk geen kleinigheid. Dat staat in de hiërarchie ongetwijfeld boven het Overlevingsbrevet, hoewel watertrappelen met kleren aan bepaald geen sinecure is, dat weet een kind. Kortom de master in spé, de ouders en de tweeling zaten al weken met rode koontjes te wachten tot het moment gekomen was dat ze gezamenlijk naar Lancaster zouden afreizen. Alhoewel, geheel gezamenlijk ging het gezin niet op weg. Een meerderheid van vier verplaatste zich per Peugeot Partner en ferry (niet Hoogendijk). De jongste dochter zag zich door studiedruk genoodzaakt haar bezoek tot een minimum te beperken. Als een ware vrouw van de wereld liet zij zich invliegen om van de ceremonie getuige te zijn. Aldus geschiedde.
Het gezelschap nam zijn intrek in een koddige cottage in het Lancastriaanse heuvelland. Hier brachten zij met plezier het weekend door, maandag zou het ware reisdoel immers pas plaatsvinden. Zij vulden hun tijd met wandelen, lezen en het kijken van Disney-films. Ondertussen was het aantal flauwe grappen niet van de lucht. Het is u ongetwijfeld bekend dat de schrijver dezes hier groot plezier aan beleeft en er zelf graag deel aan heeft. Nu heeft hij dit niet van een vreemde. Een appel valt doorgaans niet ver van de boom. De pater familias heeft alle remmingen laten varen sinds zijn kroost het huis heeft verlaten, zo lijkt het althans. Aan de lopende band kraamt hij nonsens uit. Het summum hiervan was wel zijn niet aflatende stroom verhalen over Pakze.
Pakze is de naam van een imaginaire hond. Deze naam had de oude man enkel en alleen verzonnen om omstanders de stuipen op het lijf te jagen. De vader van het gezinnetje zag helemaal voor zich hoe voorbijgangers verstijfd van schrik zouden blijven staan als hij zijn hond riep: "Pak ze! Pakze!" Om hetgeen aan zijn geestesoog voorbijtrok kracht bij te zetten riep de man te pas en te onpas plotseling de naam van zijn hond en veinsde bovendien dat de trouwe viervoeter hard aan zijn leiband (eveneens imaginair) trok. De verhalen over het lieve huisdier waren zo talrijk dat ondergetekende precies weet wat voor hond Pakze is. Het is een zogenaamd vuilnisbakkenras, met korte krul, een soort kroeshaar. De kleur is aldus onduidelijk want vlekkerig van aard. Het beestje is niet groot en niet klein. Hij is aartsbraaf en luistert uitstekend naar zijn naam.
Vreemd genoeg werden de verhalen over Pakze afgewisseld met onverwachte exclamaties van de zin: "had ik maar een blusdeken". Voorgaande uitgesproken als ware de vader een Rinus Michels-imitator. Zowel bij de verhalen over Pakze als bij de blusdeken liep de moeder paars aan en schoot in een nimmer aflatende lachhik. Zoon en dochters konden niet anders dan met open mond en verschrikking in de ogen toekijken. (Hoewel de potsen van hun vader ook meer dan eens een lach aan hen ontlokten) Vervolgens herpakten zij zich, gebaarden naar de verbaasde Engelsen dat hun ouders became mad, indeed, om erna het ouderpaar weer tot bedaren te brengen.
De uitreiking zelf was een lust voor oog en oor. De professoren kwamen ieder in hun persoonlijk kleurig kleed de grote zaal in, begeleid door drie trompettisten. Een waar schouwspel. De alumni, ook gekleed in lange gewaden en getooid met een hoed met kwastje, werden gefeliciteerd door de rector magnificus. Tot slot kreeg Prinses Alexandra een eredoctoraat uitgereikt in de muziek. Het kon de vijf zeer behagen in dat zij in Engeland getuige waren van een typisch engelse situatie. Klassen spelen nog immer een belangrijke rol in het Verenigd Koninkrijk en het ontging de oplettende luisteraar natuurlijk niet dat het Uwe Koninklijke Hoogheid niet van de lucht was.
Vanaf deze plek zou ik nog graag de oudste dochter willen feliciteren met het behalen van de mastertitel: Gefeliciteerd!

Europeaan

2005-12-11T13:28:00.000+01:00

Als je nou toch naar Engeland gaat als goedgeaarde Nederlander, dan ga je er toch vanuit dat je geen paspoort nodig hebt. Het is toch belachelijk dat je dan in Woerden vlug uit de trein moet om terug naar Utrecht te treinen om je paspoort uit je kamer te vissen. Het is vooral volslagen ridicuul dat je dan daarna niet naar Leiden moet, maar naar Maassluis. Dan moet je dus met de sneltrein naar Rotterdam en vandaar uit met de Sprinter richting Maassluis-West. West? Is Maassluis groot genoeg voor twee stations? Ja, Vlaardingen heeft er zelfs drie, belachelijk, grootheidswaan! Bah! De mensen daar hebben te lang onder de rook van Rotterdam gewoond en zijn volkomen de weg kwijt.

Ik groet u vanuit Britannia!

Ouderwets stevig swingen

2005-12-07T00:45:00.000+01:00

Ik heb normaal al een onbedwingbare lust om met de liedjes in mijn hoofd mee te zingen. Op de fiets en in een lege treincoupé geef ik me gewoon volledig over aan deze neiging. Dan zit ik te zingen dat het een lieve lust is. Tranentrekkers, levensliederen, kinderliedjes, chansons, folksongs, canons (lastig hoor, alleen) en popsongs. Nog erger is dat ik ook ritmisch meebeweeg, dansen kan ik het niet noemen.
Nu heeft de Sint bij zijn bezoek aan Nederland voor mij een mp3 spelertje achtergelaten. Dat is de goden verzoeken natuurlijk! Met echte muziek op mijn oren kan ik me gewoon niet inhouden. Ik swing dus nu voortdurend de pan uit. Dus als je me schokschouderend, hoofdknikkend en onsamenhangende geluiden voortbrengend langs ziet rijden op mijn racefiets, schrik niet. Nee ik heb geen beroerte, geen epileptische aanval. Er is gewoon sprake van ouderwets stevig swingen.

Dan wil ik graag afsluiten met een rijmpje nog uit Krakau:

Een oude man uit Hillegom
ging 's avonds graag een blokje om.
Dan liep hij langs de bollenvelden,
waar de Polen bollen pelden.

Hij kon die Polen zeer waarderen.
Hij vond die Polen toffe peren.
Maar je had ook halve zolen,
en die waren tegen Polen.

Jargon

2005-12-03T23:16:00.000+01:00

Amai, vandaag om half een gaan trainen. Nou ja, eerst was het bd-time met de Swabo familie. Om een uur toch vertrokken, langs de Leidsevaart tweeënvijftig zestien. We gingen en bloc, op de grote plateau. De Spijker voerde de forcing en zat met zijn hol open en zijn tong tussen de spaken te stoempen op de kop. Ik zat in zijn wiel met mijn pik te spelen. Ik had moraal.
Toen het mijn aflossing was liepen toch de benen vol, tsja pap in de benen, ik reed met vierkante wielen. Maar ja je moet toch hard trainen om niet in de mongolenwaaier terecht te komen. Ondertussen was het gaan regenen, gelukkig hoefden we bij de heuveltest bij Meijendel maar drie keer tweeënvijftig veertien omhoog. Toch was ik blij dat ik mijn lupaatje had meegenomen, anders had ik het nog zwaarder gehad op de terugweg.
Terug reden we voor de wind op negenendertig vijftien, dat is geen verzet natuurlijk, maar je moet je rust pakken. De Spijker en Meijer sloegen bij Wassenaarse slag af, maar Dikbil en ik volgden de Duif naar de Bollenstreek, daar lagen kleren van Den Dissel, die Dikbil mee moest nemen. Toen de Duif was afgeslagen reden Dikbil, Michiel, de Duitser en ik nog als een malle over de Boender.
Toen we daar van iedereen afscheid hadden genomen reden Dikbil en ik naar huis. Want ja, de finish ligt pas aan de meet. Door de regen was mijn fiets vies. Kon ik na zo'n zware training ook nog eens mijn kader gaan kuisen.

Amai, Parijs is nog ver.

Trui

2005-12-01T22:33:00.000+01:00

Op de weg van school naar huis kwam ik altijd over een brug. Ik weet de naam niet, maar het was op het punt waar de Broekweg eindigde en je via een slinger het schuttersveld op reed. Een brug en viaduct tegelijk eigenlijk, en een spoorbrug. Hier won ik wedstrijden nog voor ik wedstrijden reed. Vooral aan het eind van het schooljaar, als de tour op televisie was, hoorde ik het commentaar als ik de brug op fietste. “Er is nog slechts een selecte groep aanwezig op de flanken van de Aubisque en Erik van Lakerveld zit er nog bij…” Op mijn blauwe racefietsje en met mijn tas op mijn rug hoopte ik dan ook altijd heimelijk dat er iemand naast me zou komen fietsen, met moeite, om me te vragen of ik aan wielrennen deed. Ik kon dan daarop antwoorden dat ik gewoon van mezelf zo hard fietsen kon. Vervolgens zou de, nu toch sterk hijgende, vreemdeling me uitnodigen om bij de wielervereniging te komen fietsen.
Helaas, ik ben nooit ontdekt door een vreemdeling…
Toen ik veertien was stopte ik met atletiek, want ik mocht van mijn ouders op wielrennen. Ik had informatie ingewonnen bij Swift. Gijs had me op zijn eigen onbeschofte manier te woord gestaan: “Juh, je mot gewoon in het clubblad kijke, daarr kejje zien wanneer de jeugd trraint” Dat deed ik. En ik kreeg een fiets, een rood-witte Koga Miyata superwinner. Ik geloof dat mijn familieleden dit de mooiste vinden die ik ooit gehad heb, maar ik ben het er als kenner mee oneens, dat spreekt. Op mijn verjaardag kon ik trots aan iedereen mijn fiets laten zien en ik droomde avond aan avond over mijn successen op de fiets.
Helaas, ik boekte nooit successen op de fiets.
Ik was werkelijk een schlemiel op de fiets, maar net als bij alle voorgaande sporten zat ik daar niet echt mee. Ik vond het gewoon leuk. Dus onderging ik vrolijk mijn lot, ik reed de eerste anderhalf jaar geen wedstrijd uit. De anderhalf jaar daarna, als nieuweling, moest ik bij meer dan de helft van de wedstrijden vanaf de kant toezien wie er won. Nee, bij de junioren was het beeld niet anders, ik heb in twee jaar tijd nooit een betere uitslag gereden dan 14e. Zowel in Kruiningen als in Maren-Kessel kwam ik op deze hoogte. Dolgelukkig natuurlijk, want deze plek leverde toch zeker zeven euro op!
In de winter dat ik zou moeten kiezen in welke seniorencategorie ik door zou willen gaan werd de SwABo opgericht. Dit was een samenwerking tussen Swift, de Bollenstreek en Avanti, en ze wilden me best opnemen in hun elite/belofte ploeg. Dit is het hoogste amateurniveau. Dat leek me wel wat.
Mijn eerste wedstrijd als belofte was de Ronde van Steenbergen. Ik was met de trein er naartoe gegaan, althans naar Bergen op Zoom en had de rest gefietst. Alle moeite was vergeefs, want na anderhalf rondje, ongeveer vijf minuten, was ik eraf. Er aan voor de moeite. Helaas, ik… Ho, nee geen helaas, want twee weken later werd ik clubkampioen en ik werd 19e in de Ronde van Waddinxveen, met 100 deelnemers. Vreemd genoeg beviel me deze hogere categorie beter dan de junioren. En ik reed hier meer dan de helft van de criteriums uit. De klassiekers waren te zwaar, maar het jaar erna reed ik die ook uit en hoefde ik slechts bij enkele criteriums voortijdig de kleedkamer op te zoeken. Dit jaar leek het aanvankelijk een beetje tegen te vallen, de uitslagen althans. Maar ik plaatste me voor het NK, ik won de tijdritcompetitie van Zuid-Holland. Maar het mooiste volgde in de zomer. Ik werd vijfde in Nootdorp, 13e in Rotterdam, en eindigde daar ook goed in het klassement. Ik won de leidersprijs in Zeist. Ik reed werkelijk als een beest op het Nederlands Studentenkampioenschap, ik had top drie kunnen rijden, ware het niet dat mijn vluchtgroepje in extremis werd teruggepakt. De dag erna was het wel feest. Ik voelde me niet al te best, maar mijn ploegmaat Wobbe van den Kieboom, VDK voor kenners, bleef me naar voren brengen (ik was als een soort kopman aangesteld in deze laatste klassieker van het jaar) terwijl de rechte wegen van de Haarlemmermeer onder onze wielen weggleden. Zijn moeite bleek niet voor niets. Bij Schiphol reden er elf man weg, zo’n 25 kilometer voor de meet. Hier zat ik bij. En zoals in mijn stijl ligt, ik werd 11e. Maar elfde in een wedstrijd als deze is goed, er zaten twee profs in de kopgroep. Alle renners kwamen uit een continental team, dat is hoger dan mijn clubteam, op twee na, ik en een andere jongen. Die ander had overigens een klassieker eerder dat jaar, ook in de Haarlemmermeer, gewonnen. Hij was dus, zoals wij zeggen, geen pannenkoek.
Maar u zult zich wel afvragen, vanwaar dit hele verhaal? Is dit zijn afscheidsreden? Hangt hij de fiets in de wilgen? Stopt hij op zijn hoogtepunt? Welnee, mijn hoogtepunt moet nog komen. Het is slechts een opstap(je) naar een leuke mededeling. Ik ga op 25 maart ’s lands eer verdedigen op de Wereldkampioenschappen Wielrennen voor Studenten in Herentals (België)! En dit is een nieuw hoogtepunt. Want bij zo’n wk kan ik een trui winnen. Dit is het hoogste in het wielrennen, een trui. Ook al win ik waarschijnlijk niet, ben geen winnaarstype hè, te aardig, het idee alleen al geeft een kik. Nu alleen hopen dat ik niet uren in de file sta voor de start en op het nippertje op tijd kom en stijf van de zenuwen op moet geven na half koers, zoals op het nk.

Louter Rauter

2005-11-28T21:46:00.000+01:00

Je hebt van die mensen, tsja...
Sommige mensen die...
Ja, er zijn mensen die je, nou ja, eigenlijk toch maar liever niet uitnodigt op je verjaardag. Sommige mensen daar deel je toch liever op een warme vochtige tropenavond geen eenpersoonsbed mee. Er bestaan mensen die je liever geen dropje geeft als je toch aan het uitdelen bent. Van die mensen die je ontloopt als je ze tegenkomt omdat je liever geen gesprek met ze aanknoopt omdat andere mensen dan weleens zouden kunnen gaan denken dat je met de persoon in kwestie warme banden onderhoudt. Die mensen die je liever een schop zou geven, maar je doet het niet omdat dat nu eenmaal ethisch gezien niet mag. Je kent ze wel, sommige mensen daar zou je nog geen tweedehandspeugootje van kopen. Van die mensen waar je je dode hond nog niet door zou laten dekken. Zulke mensen zijn er.
Goed, dat is al erg genoeg, lijkt me, zulke mensen. Maar denk je nu eens zo'n persoon in. Heb je iemand? Mooi. Vertrippel de nare gevoelens die bij deze persoon horen. Eng hè! Nou, zo is Rauter.

Hanns Albin Rauter. (Nee het is geen typfout: Hanns) Deze 'vrolijke' Oostenrijker (contradictio in terminis?) heeft tijdens de periode 1940-1945 in onze streken vertoeft. Deze man was namelijk als Generalkommissar für das Sicherheitswesen en ook nog eens Höhere SS- und Polizeiführer. Van Germaanse gezelligheid was niet echt sprake. Hij was beschermeling van Himmler en maakte verder met bijna iedereen ruzie, en maakte echt werk van de uitzetting van de Joden. Hij werd de kleine Himmler genoemd, niet zonder reden.
Op 7 maart 1945 vond er per ongeluk een aanslag plaats op Rauter. Verzetsleden uit de omgeving van Apeldoorn wilden een vrachtwagen stelen. Twee van de stoutmoedigen waren ooit SS-ers geweest en hadden voor de gelegenheid zich in hun oude kloffie gehesen. Een derde had zich als Marechaussee vermomd. Zo gekleed gingen ze staan bij de Woeste Hoeve. (volgens mij tegenwoordig ook de naam van een dubieus etablissement in de polder vlak voor Hoogkerk onder de rook van Groningen). Ze posteerden zich op de weg om een vrachtwagen te overvallen, maar hielden per ongeluk de cabriolet van Rauter aan. Kennelijk mankeerde er iets aan de motor van Rauters bolide, anders zie ik niet in hoe het geluid van een cabriolet verward kan worden met dat van een vrachtwagen. Maar goed, de vergissing was daar en er volgde een vuurgevecht waarbij de auto doorzeefd werd met kogels en de assistent en chauffeur van Rauter het loodje legden. Hijzelf weigerde dit, maar hield de schijn wel op toen de vermetele verzetshelden de auto intuurden. Overtuigd dat iedereen dood was maakten de drie dat ze weg kwamen. Rauter werd 's ochtends zwaargewond gevonden en werd naar het ziekenhuis gebracht. Als represaille werden er 117 Nederlanders geëxecuteerd...
In '49 werd hij na een proces, dat als voorbeeld diende voor andere Duitse oorlogsmisdadigers, ter dood veroordeeld. Waar zijn lijk is, dat is nog altijd staatsgeheim. Spannend!!!

Waarom vertel ik dit? Over deze man ga ik voor Onderzoeksseminar III een biografie schrijven. Aan de hand van honderden bladzijden archiefmateriaal zal ik proberen deze man te doorgronden.
Normaal gaat een auteur zich vereenzelvigen met datgene of diegene die hij beschrijft, maar ik neem toch aan dat 't dit keer niet zo zal zijn. Laten we dat in ieder geval maar hopen...

PS Voor de posterfans, bekijk de 'foute' posters op de site van het NIOD.

2005-11-27T21:43:00.000+01:00

Fijn, de trainingen zijn weer begonnen

Natte wegen, de wind buldert op de kop.
De pijn zeurt in alle spieren.
Snot besmeurt. De ogen bijna dicht.
Dit is afzien, een beproeving zo het lijkt.
Maar, diegeen die beter kijkt
ziet een lach op mijn gezicht.

Underground

2005-11-25T13:34:00.000+01:00

Al binnen enkele dagen is ontdekt dat deze weblog weer in gebruik is genomen. Ditte van Dulmen Krump was de speurneus. Het feit dat ik commentaar had geleverd op Pieters blog was voldoende aanleiding voor deze detectivette om eens naar Eriks blog te surfen. Nu is mijn weblog geen publiek geheim meer...
Ik kan natuurlijk een nieuwe beginnen, eentje die niemand vinden kan omdat ie 'Svens supersite' of 'Olijs en de twee barren' heet. Vooral de laatste zou legendarisch zijn met mooie foto's en verhalen van en over Olijs, de vrolijke West-Fries. Wat zou die jongen veel avonturen beleven. Daar heb je geen idee van. Bijvoorbeeld die ene keer dat hij op een koude winterdag de buurtbus naar Warmenhuizen nam. En daar slechts gekleed in een minuscuul bikinietje mensen toeriep: Warmenhuizen ja! Maar warme straten, ho maar! Om vervolgens een loflied op Steven Rooks aan te heffen, de vermaarde drager van de bolletjestrui en geboren en getogen Warmenhuizer. Waarna het hele dorp het met rode bollen beschilderde café in trok en er toch nog een warme, nee zelfs hete, nacht voor onze held Olijs volgde.
Of die keer dat hij 's nachts bij Sint Maartensvlotbrug werd aangesproken door een kreupele oude man met één oog. Goh, wat was hij toen bang geweest. Hij had echt gedacht dat zijn laatste uurtje geslagen had, nou! En dat hij toen omzichtig probeerde de man te passeren zonder antwoord te geven op zijn vraag. De oude man had namelijk het gore lef gehad om hem te vragen hoe laat het was! En dat terwijl iedereen in West-Friesland toch wist dat Olijs van kindsbeen af een verschrikkelijke angst koesterde voor alles waar wijzers aan te pas kwamen. Nooit naar school geweest ook; bang voor onderwijzers. Hij was ook degene die als eerste in Nederland voortdurend zijn middelvinger opstak, hij probeerde zo weinig mogelijk zijn wijsvinger te gebruiken.
In blinde paniek, want grote en kleine wijzers dansten om hem heen en wezen wijsgerig op hem. Wijselijk, want door schade en schande wijs geworden, spoedde Olijs zich op gehaaste wijze over de Vlotbrug, de oude man achterlatend.

Maar neen, niets van dit al. Besloten is, met meerderheid van stemmen: 1 tegen 0, om met Eriks blog verder te gaan als underground site. Een site met weinig bezoekers, een verstrooingsplek voor de intelligentsia.

Publiek geheim

2005-11-23T20:18:00.000+01:00

Ik moet proberen nu vol te houden. Kom op Erik, je kan het! Daarom vandaag weer een stukje.
Ik ben er in Krakau meerdere malen op gewezen dat ik altijd verhalen vertel. Dat klopt, ik weet het, en vooral vaak en veel over mijn vader. In ieder geval zelden over mezelf, zoveel heb ik nog niet meegemaakt. Bovendien overkomen mij vooral dingen als ik op de fiets zit. Als ik alleen deze verhalen zou vertellen dan kwam ik al helemaal over als een autistische malloot. (nog meer dan nu)
Ik weet dus dat ik veel verhalen vertel, wat ik niet precies weet is of dit bij het publiek in de smaak valt... Christie heeft me in vertrouwen meegedeeld dat zij het wel leuk vind, waarvoor dank, dank, veel dank. Ik kan me echter ook voorstellen dat het voor sommige mensen teveel van het goede is. Toch blijf ik volharden en deze maal zelfs digitaal. En geen verhaal over mijn vader, maar over mijn huisgenootje Siera:

-Waarschuwing, dit verhaal valt in de categorie 'vies', mensen met een zwak gestel of die zojuist haring met uitjes hebben gegeten wordt ontraden verder te lezen-

Met één voet over de drempel

Vanochtend na een verkwikkende douche en dito ontbijt (bordje Habermout) stapte ik goedgeluimd de deur uit. Wacht, ik was dit van plan, maar moest halverwege noodgedwongen het verlaten van mijn huis staken. Want wat lag daar vrolijk te glimmen onder mijn opgeheven voet, daar op de drempel? Ik had vrij vlug een diagnose gesteld, niet dat ik een kenner ben, integendeel, maar dit was zonder twijfel kots. Braaksel, overgeefsel, bah!
Bij nadere inspectie bleek niet alleen de drempel slachtoffer van de mysterieuze projectielbraker te zijn geweest. Nee, ook onze aandoenlijk ouderwetse voordeur, met panelen en een decoratief randje, was vakkundig ondergebarft. Vlak onder het slot lag een heuveltje brokken op het decoratieve randje. Opgeruimd en proper als ik ben, buiten mijn kamer hè, besloot ik dat de deur niet zonder een grondige wasbeurt zijn diensten als voordeur kon doorzetten. Flux schakelde ik mijn enige mannelijke huisgenoot, Marius, in. Hij was juist bezig aan een soort continental breakfast, maar onderbrak deze met graagte. Onvervaard vulden we een emmer met warm water en daalden getweeën af naar de bezoedelde deur.
Voor we de inhoud van de emmer tegen de deur hadden doen belanden hadden we nog vlug aan de ingrediënten de half verteerde maaltijd gedetermineerd dat we hier te maken met de Mexicaanse schotel die Siera de avond ervoor met smaak verorberd had. Een veeg teken. Zij lag nog in bed, het was reeds 11 uur, en op de voordeur zat haar voormalige diner, hier was vermoedelijk sprake van overmatig drankgebruik of ziekte. Wij gokten op het eerste.
Nadat we als Sherlock en Holmes de dader van deze gruweldaad hadden achterhaald, smeet Marius met ware doodsverachting het lauwwarme water tegen de deur. Het water golfde ogenblikkelijk pesterig terug, we konden het ternauwernood ontwijken. De stemming zat er goed in. Jolig vulden we emmer na emmer en smeten water tegen de deur. Dit bleek echter niet afdoende. Gewapend met de oude afwasborstel (gelukkig hadden we nog een nieuwe) ben ik de witte deurposten te lijf gegaan, waar de groen-bruine spetters gruwelijk detoneerden met onze groene deur.
Uiteindelijk was dan de deur weer zo goed als nieuw en kon ik met een gerust hart en een schone deur achterlatend me naar de Argusvergadering begeven.

's Middags liep ik, klaar om op de fiets te stappen, half in fietskledij gestoken door het huis te drentelen, toen ik Siera aantrof. Zij had juist een wc-marathon gehouden, en haar roerei stond onaangeroerd in de keuken. Naïviteit veinzend vroeg ik hoe het met haar ging. "Slecht", zei ze, "ik heb net in de wc staan kotsen. En oh ja, heb ik nou gister tegen de deur aan gekotst?" Breed grijnzend moest ik dit beamen, zij schaamde zich diep. Ik probeerde haar gerust te stellen dat de opruimwerkzaamheden slechts een bron van vermaak waren geweest, maar het mocht niet echt baten. Jammer want het was echt waar. Ik heb geen problemen met kots tegen de voordeur. (Nee dit is geen vrijbrief voor vrijuit vomeren op de Abstederdijk!) Ik ben eigenlijk een soort vieze man.

Nou lieve kijkbuiskinderen, dit was het weer voor vandaag. Overigens is het wel grappig dat ik hier zit te schrijven op een blog die voor iedereen toegankelijk is, maar waar niemand kijkt, omdat ze denken dat er nooit iets nieuws op verschijnt. Publiek, maar toch een beetje geheim...

Reanimatie

2005-11-21T21:47:00.000+01:00

Vandaag is bij mijn ouders thuis het langverwachte pakketje uit York bezorgd. Ik was al onder voorbehoud toegelaten, maar ik kon in principe nog afgewezen worden. Geef ze eens ongelijk.
Ik begon de afgelopen dagen een beetje zenuwachtig te worden en ik had al driftig rondgemaild naar zoveel mogelijk betrokkenen. Op hoge poten Marlies Bussemaker op haar vestje gespuugd. (Geeft nare vlekken) Maar ik was om niets bezorgd geweest, ha! Morgen trein ik eventjes naar Leiden om de papieren op te halen, alles in te vullen en weer retour afzender naar de UK te sturen.

Dat zou eigenlijk iedereen moeten doen!
- Wat papieren invullen en naar Engeland sturen?
Nee, duh, naar Leiden treinen. Het is een prachtige stad, vooral in de begindagen van oktober.

Maar het feit dat ik deze blog reanimeer hangt samen met mijn zekere vertrek naar de andere kant van de grijze koude Noordzee. My Bonnie is over the ocean... Ik ben namelijk van plan het thuisfront een beetje op de hoogte te houden over al mijn avonturen aldaar door middel van berichten op deze blog. Nu het internet zelfs voor mijn 88-jarige oma geen geheimen meer kent, staat niets me in de weg.

Goed, een korte cursus html zou geen kwaad kunnen, dan kan ik me nog beter presenteren. Hoewel ik het eigenlijk zou moeten kunnen, ik had tenslotte ooit een 10 voor een Historisch Ambacht site over het kasteel Moersbergen en natuurlijk een prachtige site over Floor Kuylman.

Ik hou het weer even voor gezien met de mededeling dat mijn weekend weer begonnen is, en bovendien dat Krakau echt geweldig was. Ik heb nog nooit zoveel gelachen in één week. Ik had voor het eerst van mijn leven last van een post-vakantie-dip. Ik! Ik, het toonbeeld van evenwichtigheid...

Aju paraplu!

Na maandenlange radiostilte laat Erik weer van zich horen

2005-02-09T15:46:00.000+01:00

Een tweede poging, en een lekker recept!

Ik heb, zoals wel gebleken is, me een slechte blogger betoond. Ik heb na mijn vuurdoop geen enkel bericht meer gepost. Mijn blogdesinteresse was zelfs zo groot dat ik username en password vergeten was en dus blogspot om hulp heb moeten vragen om mijn eigen weblog weer in te kunnen. Maar nu wil ik toch nog een keer proberen om er iets van te maken. Ik heb de technische mogelijkheden nog niet onder de knie, maar die wil ik me wel eigen maken.
Het probleem dat echter speelt is dat ik niet precies weet wat ik op zo'n blog moet zetten. Ik zou mijn allerdiepste zielenroerselen aan het internet kunnen toevertrouwen. Maar ik heb al moeite om dat de enkelen die me na aan het hart liggen mee te delen (als ik dat al doe), dus het lijkt me niets voor iedereen zichtbaar mijn puurste emoties te tonen.
Dan kan ik de blog altijd nog gebruiken om te vertellen wat ik allemaal heb beleefd vandaag, gisteren of vorige week. Maar dat is niet zoveel; slapen, eten, fietsen, eten en slapen. En of het jullie nou interesseert of ik langs de Lange Linschoten naar Lopik ben gefietst of via Langevelderslag naar de Boender in Noordwijkerhout? Ik denk het niet.
Ik weet niet of het technisch mogelijk is, maar misschien is het houden van een poll een goed idee... Maar ja, voor een beetje een goede poll moet je toch minstens 30 respondenten hebben om er geldende conclusies aan te verbinden. Ja dat weet ik wel, ik had immers een 9.75 voor statistiek. Ik heb al met al na anderhalf jaar studie bereikt dat de vakken die me het minst interesseren me het best lijken te liggen. Maar wie wil nou zijn leven wijden aan vakken als statistiek en Historisch Ambacht? Ik niet.
Ach, wat verder? Ik heb geen onderwijsvrije week omdat ze aan de Universiteit Utrecht geen synchroonlopende roosters hebben. Elke faculteit kan doen waar ie zin in heeft, dat betekent in mijn geval dat ik als ik vrij heb van Geschiedenis, begin met het nieuwe blok van Sociale geografie en dat als ik vrij heb van Sociale Geografie dan, ik nog net bezig ben met het staartje van het geschiedenisblok.
Na deze poging tot een doorstart van mijn blog hoop ik dat de reacties binnen stromen. Laat me in ieder geval weten wat je van me weten wil. Wat wil je op mijn blog lezen? Mijn zielenpijn, mijn fietsavonturen? Of lekkere pastarecepten, die vet noch duur zijn, maar voedzaam en lekker tot en met. Wat dacht je van;

Pasta met allerlei lekkers!
Ingrediënten:
-zwarte olijven (één blik, ontpit)
-3-4 tomaten (gewoon vers)
-kappertjes (half potje)
-ansjovis (één blikje)
-rozemarijn (vers Albert Heijntakje)
-peper en zout (snufjes naar smaak)

Bereiding:
Kook de pasta (vlindertjes, spiralen of andere feestelijke vormen) al dente, zie pak ca. 11min, in ruimkokend water (mooie zin, hè) met flink wat zout (zeg 6 snufjes) en wat olijfolie. Snijd ondertussen de tomaten in stukjes, de olijven door het midden en de ansjovis ook tot stukjes en flikker dit tezamen met de kappertjes en wat rozemarijn (alleen de blaadjes! Niet de hele boomstam erbij, snij het wellicht nog een beetje fijn met een beetje olijfolie erbij in een koekenpan of zoiets. Af en toe roeren en niet te lang op het vuur want dan wordt het pap. Gooi als de pasta gaar is alles bij elkaar en smullen maar!!!

Toetjestip van deze week:
Koop een pak scharreleierkoeken (1 euro bij AH). Zorg dat je ze in de gaten houdt na opening van de verpakking want voor je het weet zitten ze overal. Ze kunnen zich met verbazende snelheid verspreiden en plakken muurvast aan al je meubels, muren en plafond. Als je niet oppast laten ze zich plotseling op je vallen en dan ben je de pineut...
Maar goed, als je ze onder contrôle hebt neem je twee eierkoeken en besmeert een beider koeken met appelstroop. Lekker dik niet te zuinig! Klap de tweede eierkoek erop en dan kan je hem zo je mik in proppen. Goddelijk gewoon.

2005-02-09T15:45:00.000+01:00

Welkom, welkom!